De spiegel van Myrte de Geus

In haar werk als eerstelijns verloskundige heeft Myrte echt wel momenten van stress gekend. 'Je kunt drukte niet voorspellen. Tijdens sommige diensten zijn meerdere vrouwen uitgerekend en blijft alles stil. Op andere dagen zou het rustig moeten zijn, maar krijgen meerdere vrouwen weeën. Ik heb wel eens nachten gehad waarin drie baby's zich meldden. Dat is aanpoten, hoor!'

'Als individu kun je niet rechtbreien wat mis is in het systeem'

Dat het Myrte lukt om op dat soort momenten goed te blijven functioneren, komt deels door haar kennis en ervaring en soms ook een portie geluk. Maar er is ook de geruststellende zekerheid dat ze in nood altijd een collega kan bellen voor versterking. 'Je kan veel hebben zolang je controle ervaart. Maar als je het overzicht kwijtraakt, overspoeld raakt en er dan niemand is die je kan helpen, dan wordt het heel lastig.'

Patricia begeleidt vaak meerdere barende vrouwen tegelijkertijd, in haar eentje. 'Het is knap dat ze overeind blijft', zegt Myrte.

Als ze haar Afrikaanse collega iets zou gunnen, dan is het een beter systeem. 'Misschien klinkt dat bureaucratisch. Maar voor de kwaliteit van de zorg en het welbevinden van de zorgverlener, is het cruciaal. Je hebt de hele bandbreedte nodig, van kraamverzorgende tot de meest gespecialiseerde gynaecoloog. Je moet kunnen overleggen, doorverwijzen, goede spullen hebben. Als individuele verloskundige kun je niet rechtbreien wat mis is in het systeem.'

'Wat we doen is heel wezenlijk'

Wat Myrte nog goed bijstaat uit haar eigen tijd in Oost-Afrika - ze was onder meer voor een onderzoek in Tanzania, deed haar eindstage in Zimbabwe en werkte twee maanden in Ethiopië - is dat vrouwen die een verloskundige zien meestal al iets onder de leden hebben. 'Hier in Nederland gaan we ervan uit dat aanstaande moeders in de basis gezond zijn. Wat ik in Ethiopië leerde is: wees beducht voor barende vrouwen die naar het ziekenhuis komen. Dat feit alleen betekent al dat er iets serieus aan de hand is, want anders hadden ze de vaak lange en vermoeiende reis niet afgelegd. Omdat vrouwen daar regelmatig te laat hulpontvangen, heb ik daar ook moedersterfte meegemaakt, iets wat me in Nederland gelukkig bespaard is gebleven.'

Wat overeind blijft staan, hier én daar, is hoe ongelooflijk mooi het vak ook is. 'Wat we doen is heel wezenlijk. Hoe verschillend de omstandigheden ook zijn, Patricia en ik houden ons allebei bezig met een van de grote overgangen in een mensenleven. Dat hele proces van verwachting, spanning, onzekerheid, geluk. Je komt heel dicht bij de kern van mensen, en het is heel bijzonder dat je zo dichtbij mag komen.'