Willeke Hoegee: ‘Ik stond ermee op en ik ging ermee naar bed’

Toen Willeke Hoegee in 2024 haar tandartspraktijk overdroeg, verwachtte ze ruimte te krijgen voor een nieuwe fase in haar loopbaan. Enkele maanden na de overdracht werd ze vrijwel gelijktijdig geconfronteerd met vier tuchtklachten van voormalige patiënten. De weg naar de uiteindelijke uitspraken duurde bijna 11 maanden.

Willeke werkt sinds 2001 als tandarts. Van 2004 tot en met 2024 had ze haar eigen praktijk, die ze vanaf de grond opbouwde tot een praktijk met vier behandelkamers. Na 20 jaar wilde ze haar ervaring op een andere manier gaan inzetten. ‘Ik besloot zzp’er te worden en praktijkhouders te begeleiden bij leiderschap en de praktijkprocessen.’

De nieuwe start kwam door de procedures vrijwel stil te liggen. ‘Ik had al veel verder willen zijn met mijn nieuwe bedrijf. Pas nu alles definitief is afgerond, merk ik dat er weer wat ruimte in mijn hoofd komt en dat ik mezelf meer durf te laten zien.’

Bittere nasmaak 

De klachten kwamen kort na een moeizame praktijkoverdracht. In alle 4 de tuchtzaken trad Willekes praktijkopvolgster op als gemachtigde van de voormalige patiënten. ‘Je hebt 20 jaar aan iets gewerkt en een praktijkoverdracht is een kwetsbaar proces. Ik merk dat ik daardoor nu met een bittere nasmaak op die jaren terugkijk.’

Vanwege haar beroepsgeheim gaat Willeke niet inhoudelijk in op de patiëntzaken. Wel vertelt ze dat het tuchtcollege in zijn beoordeling verschillen in behandelvisie benoemde. Haar opvolgster werkte volgens het college meer proactief, terwijl Willekes werkwijze meer afwachtend of reactief was. Tegelijkertijd oordeelde het college dat haar werkwijze daarmee niet buiten de professionele norm viel. Haar handelen was volgens het college goed navolgbaar en verdedigbaar, sloot aan bij de richtlijnen en getuigde van betrokken en zorgvuldig tandartshandelen.

Voor Willeke was juist dat oordeel belangrijk. ‘Na al die maanden was ik zelf gaan geloven dat ik misschien helemaal geen goede tandarts was. Terwijl het uiteindelijke oordeel daar totaal niet bij aansloot. Zo heb ik mijn vak altijd willen uitoefenen: zorgvuldig en volgens de professionele standaarden, maar met oog voor de mens achter de mond met tanden.’

Nu val ik door de mand

Tussen het ontvangen van de klachten en de uiteindelijke afronding van de procedures zat bijna 11 maanden. ‘Ik stond ermee op en ik ging ermee naar bed. Er is geen dag voorbijgegaan waarop ik er in mijn hoofd niet mee bezig was. Ik ging zelfs twijfelen of ik überhaupt wel tandarts zou moeten zijn. Ik heb echt gedacht: ik heb 25 jaar maar wat aangeprutst en nu val ik door de mand.’

Dat gevoel stond haaks op de manier waarop ze haar vak jarenlang had uitgeoefend. ‘Achteraf dacht ik ook: waarom twijfel je nu zo aan jezelf? Het klopt gewoon wat je hebt gedaan. Toch lukte het me tijdens de procedure niet altijd om dat zo te zien. Als er 4 klachten tegelijkertijd tegen je lopen, doet dat iets met je. Ik merkte dat ik mezelf vaak klein hield ten opzichte van collega’s. Deze ervaring heeft me geleerd dat je echt mag staan voor de beslissingen die je als professional neemt.’

Open zijn over wat er speelt

Vanaf het begin koos Willeke ervoor de procedures niet verborgen te houden. Ze werkte op dat moment als zzp-tandarts in drie praktijken en vertelde de praktijkhouders direct over de klachten. ‘Ik heb het meteen opengegooid. Ik zei: als jullie willen, kunnen we geanonimiseerd in de zaken duiken. Dan kunnen jullie zelf kijken wat voor tandarts jullie in huis hebben. Maar het was ook belangrijk dat ik af en toe kon zeggen: ik heb een slechte dag.’

Deze openheid gaf ruimte voor vakinhoudelijke reflectie én voor de emotionele impact. Volgens Willeke rust er nog altijd een zeker taboe op klachten en tuchtzaken. ‘Het is heel kwetsbaar om te vertellen dat je hiermee te maken hebt. Toch heeft het mij enorm geholpen om het direct te delen. Je kunt zo’n procedure in je hoofd gigantisch groot maken. Dan is het goed als iemand je tot de orde roept als je gedachten met je aan de haal gaan, een hart onder de riem steekt of gewoon vraagt: hoe gaat het nu?’

Hulp zoeken voordat het misgaat

De voortdurende spanning liep zo hoog op dat Willeke merkte dat ze tegen uitval aan zat. Ze besloot niet te wachten tot ze daadwerkelijk niet meer kon werken. ‘Via mijn arbeidsongeschiktheidsverzekering heb ik een preventief coachingtraject gevolgd met een arts. Het was heel prettig om met iemand te praten die de medische verantwoordelijkheid én de impact van zo’n procedure begreep.’

Tijdens de tuchtprocedures kreeg Willeke juridische begeleiding van VvAA. ‘Mijn jurist hielp me om steeds terug te keren naar de kern: wat heb je gedaan, hoe leg je die keuze uit en hoe sluit die aan op de richtlijnen? Dat gaf focus. Alles wat ik niet kon bewijzen of beïnvloeden, moest ik voor de procedure laten rusten. Het ging om mijn eigen professionele afweging en mijn vermogen daarop te reflecteren.’

Weer vertrouwen op vakmanschap

De procedures hebben Willekes zorginhoudelijke handelen niet wezenlijk veranderd. Wel is ze als zzp-tandarts nog alerter geworden op een zorgvuldige dossiervoering, vooral wanneer ze patiënten nog niet goed kent.

Voor collega’s die zelf met een klacht of tuchtzaak te maken krijgen, heeft Willeke één boodschap: ‘Praat erover en schakel juridische ondersteuning in. Je hoeft dit niet alleen op te lossen. Door er open over te zijn en op tijd hulp te zoeken, voorkom je dat het in je hoofd steeds groter wordt.’