Zomerstress in de zorg: elk jaar dezelfde zorgen, elk jaar dezelfde veerkracht

Als ik terugkijk op mijn ruim dertigjarige loopbaan als verpleegkundige, manager, bestuurder en nu als bestuurslid van de VvAA Vereniging, valt mij één ding op: deze gesprekken zijn van alle tijden. Al decennialang maken we ons zorgen over de zomerbezetting. En eerlijk gezegd zijn die zorgen vaak ook terecht. De druk op zorgprofessionals is groot en het vraagt ieder jaar weer veel inspanning om de continuïteit van zorg te waarborgen.

Maar er valt mij nog iets op.

Ieder jaar komt het uiteindelijk ook weer goed.

Niet omdat de uitdagingen verdwijnen. Niet omdat de personeelskrapte ineens opgelost is. Maar omdat er in de zomer vaak iets bijzonders gebeurt. Juist wanneer de druk toeneemt, komen creativiteit, betrokkenheid en saamhorigheid naar boven.

Niet omdat de uitdagingen verdwijnen. Niet omdat de personeelskrapte ineens opgelost is. Maar omdat er in de zomer vaak iets bijzonders gebeurt. Juist wanneer de druk toeneemt, komen creativiteit, betrokkenheid en saamhorigheid naar boven.

In mijn loopbaan heb ik de mooiste voorbeelden voorbij zien komen. Familieleden die een extra handje toesteken. Vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten. Verzorgenden die samen met bewoners een barbecue organiseren. IJsjes die op warme dagen worden uitgedeeld. Een afdeling ouderenzorg die werd omgetoverd tot een camping, compleet met vakantiesfeer. Kleinkinderen die vaker langskomen en leven in de brouwerij brengen.

En natuurlijk zie ik ook de andere kant. De professionals die een stap extra zetten. Die diensten van elkaar overnemen. Die puzzelen, improviseren en samenwerken om de zorg draaiende te houden. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat zij zich verantwoordelijk voelen voor de mensen aan wie zij zorg verlenen.

Misschien is dat wel wat de zomer in de zorg zo bijzonder maakt. De vanzelfsprekendheid van vaste structuren, maakt tijdelijk plaats voor iets anders. Voor flexibiliteit. Voor verbinding. Voor een gemeenschap die samen verantwoordelijkheid neemt.

Dat betekent niet dat we de uitdagingen moeten romantiseren. De arbeidsmarktkrapte is een serieus vraagstuk. De werkdruk vraagt blijvende aandacht. Goede planning, voldoende personeel en duurzame oplossingen blijven noodzakelijk.

Naast de zorgen mogen we ook stilstaan bij wat de zomer ons ieder jaar opnieuw laat zien. Namelijk dat de zorg beschikt over een enorme veerkracht. Dat mensen bereid zijn voor elkaar klaar te staan. Én dat er juist in tijden van spanning ruimte ontstaat voor verrassende oplossingen en mooie ontmoetingen.

Dus ja, waarschijnlijk spreken we ook deze zomer weer over roosterproblemen, vakanties en bezettingscijfers.

Maar misschien mogen we daarbij ook een beetje uitkijken naar alles wat de zomer in de zorg óók brengt.

En misschien zelfs een klein beetje zomerstress.

Ik wens alle zorgprofessionals een fijne zomer toe. Een zomer waarin het werk doorgaat, maar waarin er ook ruimte is om op te laden en te genieten van de mensen om je heen.

Ik ben benieuwd: welk mooi, onverwacht of creatief initiatief heb jij tijdens een zorgzomer meegemaakt? Welke herinnering laat zien waar de kracht van de zorg werkelijk zit?