<p>Huisartsen Coöperatie Amstelland is een vereniging-coöperatie waarin huisartsen uit onder meer Aalsmeer, Ouderkerk, Amstelveen en Uithoorn samenwerken. Het werkgebied loopt grofweg gelijk met dat van de huisartsenpost. De coöperatie is bedoeld om gezamenlijke belangen te behartigen en zaken regionaal te organiseren die individuele praktijken ontlasten. ‘Als er wat georganiseerd moet worden wat slimmer regionaal kan, dan pakken we dat ook regionaal op,’ zegt Frans.</p>
<p>Die samenwerking vraagt om duidelijke keuzes, ook financieel. De coöperatie wordt volledig gefinancierd door de huisartsen zelf. Praktijken betalen een contributie die kan oplopen tot enkele duizenden euro’s per jaar. ‘Dat is een fors bedrag,’ erkent Frans. ‘Dus daar mogen de leden ook iets voor verwachten.’</p>
<h2>Een systeem vol verschillen</h2>
<p>Voor grotere plannen werkt de coöperatie samen met de regio-organisatie, in Amstelland via Amsterdam Zorg. Daar is wel financiering beschikbaar, onder andere via zorgverzekeraars en innovatiegelden. De rolverdeling is helder: de coöperatie bepaalt richting en prioriteiten, de regio-organisatie voert uit. ‘Als wij zeggen dat we regionaal iets willen regelen, bijvoorbeeld op ICT of praktijkondersteuning, dan beleggen we dat daar,’ legt Frans uit.</p>
<p>Tegelijkertijd benoemt hij de complexiteit van het systeem. ‘Geldstromen en organisaties in de huisartsenzorg zijn een ratjetoe. In elke regio is het anders.’ Dat maakt samenwerking kwetsbaar en kan wrijving opleveren, zeker als onduidelijk is wie waarvoor verantwoordelijk is.</p>
<h2>De spanning van multidisciplinair samenwerken</h2>
<p>Samenwerking met andere disciplines is noodzakelijk en kan veel opleveren, benadrukt Frans. Toch schuurt het ook. Zorgverzekeraars sturen graag op schaalvergroting en multidisciplinaire verbanden, terwijl huisartsen soms het gevoel hebben grip te verliezen. ‘Er zit een multidisciplinair sausje overheen waarvan wij denken: ho eens, dit gaat ons vooral aan,’ zegt hij. ‘En dan beslissen anderen mee over wat er in onze spreekkamer gebeurt.’</p>
<p>Die spanning raakt direct aan de rol van de huisarts als spin in het web. Nieuwe initiatieven, projecten en samenwerkingen komen vaak alsnog bij de huisarts terecht. ‘Als fysiotherapeuten, apothekers of het sociaal domein iets willen, belandt het uiteindelijk vaak toch weer bij ons,’ zegt Frans. ‘En dan wordt de huisarts weer kartrekker.’</p>

<h2>Samenwerken kost ook tijd</h2>
<p>Daarmee ontstaat een hardnekkige misvatting: dat samenwerking automatisch ontlast. In de praktijk levert het ook extra werk op, vooral buiten de spreekkamer. ‘Als er één ding is waar huisartsen allergisch voor zijn, dan is het vergaderen,’ zegt Frans. Toch vraagt de huidige organisatie van de zorg om overleg, afstemming, MDO’s en werkgroepen. ‘Er lopen zoveel projecten dat er overal een huisarts gevraagd wordt om aan te schuiven.’</p>
<p>Dat botst met de manier waarop huisartsen zijn opgeleid en werken. ‘Wij zijn probleemoplossers,’ zegt Frans. ‘Probleem, 10 minuten en dan richting een oplossing. Bestuurlijke processen vragen juist geduld en lange adem, terwijl de opbrengst vaak pas jaren later zichtbaar wordt.’</p>
<h2>Grenzen stellen is onvermijdelijk</h2>
<p>Een rode draad in het verhaal van Frans is de noodzaak om grenzen te stellen. Er komen steeds meer taken op het bord van de huisarts die daar volgens hem niet thuishoren. Een deel komt uit de tweede lijn, maar minstens zo vaak gaat het om vragen die buiten de zorg vallen. ‘De verwachting is ontstaan dat als niemand het kan oplossen, je de huisarts maar belt,’ zegt hij.</p>
<p>Dat kost tijd, ook als je nee zegt. ‘Als ik iemand toch laat komen, ben ik zo 10 minuten kwijt aan uitleggen waarom ik iets niet ga doen.’ Tegelijkertijd is nee zeggen lastig voor een beroepsgroep die gewend is problemen op te lossen. Jongere huisartsen zijn daar volgens Frans iets beter in, maar ook zij lopen tegen dezelfde verwachtingen aan.</p>
<h2>Alleen mogelijk als het sociaal domein meebeweegt</h2>
<p>Begrenzen kan alleen werken als er aan de andere kant voldoende alternatieven zijn. Als taken naar de ‘juiste plek’ moeten, dan moet die plek ook beschikbaar zijn. Frans zag hoe snel het misgaat als dat niet zo is. ‘Ik verwees mensen met maatschappelijke problematiek door en kreeg terug: we nemen de komende drie maanden niemand aan. Dan zitten die mensen vervolgens weer bij mij in de spreekkamer.’</p>
<h2>Wat de patiënt ervan merkt</h2>
<p>Het uiteindelijke doel van samenwerking blijft volgens Frans overeind: patiënten sneller en beter op de juiste plek helpen. ‘Iemand met rugklachten zou niet eerst 3 keer naar de huisarts moeten, maar direct naar de fysiotherapeut,’ zegt hij. Hetzelfde geldt voor sociale en financiële problemen. Dat vraagt ook iets van patiënten. ‘Sommige mensen gaan liever naar de dokter, omdat die hen kent.’</p>
<p>De winst zit in tijdig handelen. Door problemen vroeg aan te pakken, voorkom je escalatie en zwaardere zorg later. ‘Als je mensen met sociale stress op tijd helpt, voorkom je dat het jaren aan suddert en uiteindelijk explodeert.’</p>

<h2>De toekomst vraagt om andere vaardigheden</h2>
<p>Vooruitkijkend maakt Frans zich minder zorgen over ideeën dan over wie ze moet uitvoeren. Jongere huisartsen zijn hard nodig in bestuur en samenwerking, maar de drempels zijn hoog. In de opleiding is volgens hem te weinig aandacht voor het zorgsysteem en voor besturen. ‘De opleiding is inhoudelijk sterk, maar organisatie en samenwerking krijgen te weinig ruimte.’</p>
<p>Besturen vraagt bovendien tijd en ruimte in een levensfase waarin jonge huisartsen al veel ballen in de lucht houden. En het gaat niet alleen om praktijkhouders. ‘Er is een grote groep huisartsen in vaste dienst en waarnemers,’ zegt Frans. ‘Die moeten we ook betrekken.’</p>
<h2>Klein houden om verbonden te blijven</h2>
<p>De kracht van Amstelland zit volgens Frans in de schaal. Met ongeveer 180.000 tot 190.000 patiënten is de regio groot genoeg om dingen samen te organiseren, maar klein genoeg om elkaar te kennen. ‘Je kunt alleen samenwerken als je elkaar kent,’ zegt hij. Die nabijheid zorgt voor vertrouwen en betrokkenheid, ook zichtbaar in de hoge opkomst bij ledenvergaderingen.</p>
<p>Tegelijkertijd schuilt daar een risico. ‘Alles moet steeds groter,’ zegt Frans. ‘Maar als je te groot wordt, verlies je de verbinding.’ Zijn ervaring tijdens de coronacrisis onderstreept dat. ‘Onder druk zie je hoe belangrijk vertrouwen en samenwerking zijn.’ Dat inzicht is gebleven. Want de druk op de huisartsenzorg neemt niet af. Oplossingen vragen om gezamenlijke keuzes, maar wel op een schaal waarop je elkaar nog kunt aankijken.</p>

<p>Frans was ook te gast in de podcast. Hoe zorgen regionale huisartsenorganisaties, andere organisaties en zorgverleners samen voor goede zorg in de regio: nu én in de toekomst? Een podcast vol inspiratie en ervaringen over thema's als digitalisering, continuïteit en verzuim. </p>

Frans Göbel

Podcast

Samenwerken

Regionale samenwerking

Meer taken, minder mensen en een groeiende verwachting dat de huisarts alles oplost. 

De huisarts als spin in het web: zegen en valkuil 

<p><strong>De druk op de huisartsenzorg is ook in Amstelland voelbaar. Meer taken, minder mensen en een groeiende verwachting dat de huisarts alles oplost. Frans Göbel, huisarts en bestuurder bij Huisartsen Coöperatie Amstelland, ziet hoe de huisarts steeds vaker fungeert als spin in het web van zorg, welzijn en maatschappij. Dat biedt kansen voor betere samenwerking, maar kent ook duidelijke valkuilen. ‘Je kunt alleen samenwerken als je elkaar kent en vertrouwt.’</strong></p>

<h2>Zorg die naar mensen toe komt</h2>
<p>Op een ochtend reden we door een droog, uitgestrekt landschap. Geen asfalt, geen dorpen: alleen maar ruimte. We waren onderweg om te zien hoe Amref ervoor zorgt dat mensen, ook op de meest afgelegen plekken, op tijd toegang krijgen tot de juiste zorg.</p>
<p>We stopten bij de Turkana: een deels nomadische gemeenschap in het noorden van Kenia. Hier brengt Amref de zorg naar de mensen toe met outreaches: mobiele gezondheidsposten.</p>
<p>Geen gebouw, geen vaste muren. Maar wél zorg door zorgverleners die door Amref zijn opgeleid en vaak zelf uit de gemeenschap komen. Zij doen prenatale controles, echo’s, screening op chronische ziekten en begeleiden risicovolle zwangerschappen. Er is zelfs een mobiel laboratorium dat bijvoorbeeld wordt ingezet om snel ziekteverwekkers als malaria op te sporen.</p>
<p>Wat me vooral raakte: de Turkana wisten precies waar en wanneer ze deze plek konden vinden. En ze kwamen. Niet omdat het systeem dat van hen vraagt, maar omdat de zorg is ingericht op hun manier van leven. Amref bouwt hier geen grote ziekenhuizen en verwacht dat mensen daarheen reizen, maar kijkt eerst naar wat de gemeenschap nodig heeft. Voor nomadische groepen zoals de Turkana betekent dat: zorg die meebeweegt, met mobiele posten en kleinschalige klinieken voor bijvoorbeeld risicovolle bevallingen.</p>

Whatsapp Image 2026 03 26 At 19.48.51 (7)

<h2>Wat als het systeem zich aanpast?</h2>
<p>Ik stond daar en dacht: het is dus niet altijd de mens die zich moet aanpassen aan zorg of zorgsystemen. Soms is het andersom.</p>
<p>In Nederland zijn we voortdurend bezig met het verbeteren van de zorg: efficiëntere zorgpaden, digitalisering en nieuwe structuren. En terecht, want de druk op de zorg is groot. Tegelijkertijd herkennen we allemaal situaties waarin het systeem toch leidend wordt. Patiënten die moeite hebben met digitale toegang tot zorg. Mensen die verdwalen in verschillende loketten. Of zorgverleners die veel tijd kwijt zijn aan systemen in plaats van aan patiënten.</p>
<p>Die ervaring in Kenia voelde als een spiegel: hoe vaak vragen we mensen eigenlijk om zich aan het systeem aan te passen, in plaats van andersom?</p>
<h2>Verandering begint bij vertrouwen</h2>
<p>In Kenia zag ik dat verandering niet begint bij systemen, maar bij mensen. En vertrouwen is daarbij essentieel. De outreaches werken niet omdat ze perfect georganiseerd zijn, maar omdat Amref eerst heeft geïnvesteerd in de relatie met en het vertrouwen van de gemeenschap. Daardoor sluit de zorg aan op het dagelijks leven van de mensen.</p>
<p>Niet alles hoeft groter of complexer. Soms zit de kracht juist in iets eenvoudigs: dichterbij komen. Verbinding, samenwerking en vertrouwen werken door in systemen en zorgen voor een duurzame verandering.</p>
<p>Dat is wat me het meest is bijgebleven: dit is zorg die meebeweegt met mensen. Die letterlijk en figuurlijk dichterbij komt. Zo bouwt Amref stap voor stap aan gezondere moeders, sterkere kinderen en veerkrachtigere gemeenschappen.</p>

Whatsapp Image 2026 03 26 At 19.48.50

<h2>Waarom wij samenwerken met Amref</h2>
<p>Juist daarom werken wij als VvAA samen met Amref Health Africa. Omdat we geloven dat goede zorg begint bij mensen. En omdat we zien dat de vraagstukken waar we in Nederland voor staan, toegankelijkheid, werkdruk, aansluiting op de patiënt, in essentie dezelfde zijn.</p>
<p>Al jarenlang werken we samen aan het versterken van de gezondheidszorg in Afrika. Een structurele samenwerking waarin kennis, middelen en betrokkenheid samenkomen. Dankzij de inzet van leden en collega’s dragen we bij aan duurzame verbetering van de gezondheidszorg in Afrika.</p>
<p>Dat doen wij onder andere door een bijdrage aan twee programma's: Leren voor Leven en Amref International University (AMIU). Programma's die zich richten op een van de grootste uitdagingen in Afrika: het tekort aan goed opgeleide zorgverleners. </p>
<p>Maar deze samenwerking brengt ons meer dan alleen impact elders. Het biedt ook een ander perspectief op onze eigen zorg. Het houdt ons scherp in de vraag: voor wie organiseren we zorg, en hoe sluiten we écht aan?</p>
<h2>De kracht zit in het verbinden</h2>
<p>n Nederland zijn we sterk in het bouwen van systemen. In Kenia zag ik hoe belangrijk het is om systemen te laten meebewegen met mensen. De echte uitdaging zit niet in kiezen tussen die twee, maar in het verbinden ervan. Misschien begint dat wel met een andere manier van kijken. Door af en toe bewust naar buiten te kijken, en wat we daar zien, naar binnen te halen.</p>

Utrecht Juridisch Stevens Sigrid

Over de auteur

<div class="OutlineElement Ltr SCXW224223846 BCX8">
<p class="Paragraph SCXW224223846 BCX8"><a href="https://www.vvaa.nl/over-vvaa/samenwerkingen/amref"><span class="NormalTextRun CommentStart CommentHighlightPipeRest CommentHighlightRest SCXW224223846 BCX8">Lees meer over de samenwerking tussen VvAA en Amref</span> </a></p>
</div>
<div class="OutlineElement Ltr SCXW224223846 BCX8">
<p class="Paragraph SCXW224223846 BCX8"><a href="https://www.vvaa.nl/nieuws-en-kennis/nieuws-en-artikelen/amref-vvaa-leden"><span class="NormalTextRun CommentStart CommentHighlightPipeRest CommentHighlightRest SCXW224223846 BCX8">Lees meer over de impactcijfers<span> 2025</span></span></a></p>
</div>

Whatsapp Image 2026 03 26 At 19.48.50 (2)

Bezieling

Sigrid Stevens, directeur VvAA Legal,  reisde in het kader van de samenwerking tussen VvAA en Amref Health Africa, afgelopen maart opnieuw naar Kenia.

Wat als zorg zich aanpast aan mensen?  

Nieuws en artikelen

‘De weg naar dezelfde plek kan je twee keer afleggen en toch ergens anders uitkomen.’ 

<p><strong><span class="NormalTextRun SCXW79838621 BCX8">Wat we in Nederland kunnen leren van het werk dat Amref Health Africa doet in Kenia</span></strong><em>&nbsp;</em></p>
<p><em>‘De weg naar dezelfde plek kan je twee keer afleggen en toch ergens anders uitkomen.’&nbsp;</em></p>
<p>Dat gevoel had ik toen ik, in het kader van de samenwerking tussen VvAA en Amref Health Africa, afgelopen maart opnieuw naar Kenia reisde. De landschappen waren vertrouwd, net als de thema’s. En toch zag ik iets nieuws. Iets dat me raakte en me aan het denken zette over hoe wij zorg in Nederland organiseren.</p>

Wat als zorg zich aanpast aan mensen? 

<h2>Waarom we pas veranderen als het echt moet</h2>
<p>Verandering begint zelden bij een goed idee. Pas wanneer de huidige situatie niet meer houdbaar voelt, wanneer de ‘jeuk’ simpelweg ondragelijk wordt, ontstaat er ruimte om iets los te laten. Niet omdat we per se verlangen naar iets nieuws, maar omdat we niet meer terug kunnen naar hoe het was. Zolang de status quo nog werkt, hoe ongemakkelijk ook, blijft echte beweging uit.</p>
<h2>Van moed naar beweging</h2>
<p>Verandering begint vaak bij één persoon. Iemand die het anders ziet, het anders doet, of iets benoemt wat eerder onuitgesproken bleef. Dat vraagt moed. De moed om alleen te staan. Om iets te doen wat nog niet de norm is, of om de norm aan de kaart te stellen. Wat vaak ongemakkelijk of ‘vreemd’ voelt. Maar één persoon maakt nog geen verandering. Het kantelpunt ontstaat pas wanneer iemand anders aansluit. Die eerste die zegt: “ik zie het ook”. Die stap lijkt klein, maar is van grote betekenis. Want vanaf dat moment is er geen sprake meer van een individu, maar van het begin van beweging.</p>
<p>Tijdens De Impactpoli werd opnieuw duidelijk hoe lastig het kan zijn om als eerste uit te spreken wat je ziet of voelt. Wat als niemand het herkent? Wat als je alleen komt te staan? Wat als het tegen je werkt? Die drempel is reëel. En precies daar zit vaak de stilstand.</p>

<h2>De kracht van social media</h2>
<p>Tegelijkertijd is er een belangrijke verschuiving zichtbaar in hoe mensen verbinding kunnen maken. Waar je vroeger vooral afhankelijk was van je directe werkomgeving, biedt de buitenwereld nu veel meer mogelijkheden om gelijkgestemden te vinden.</p>
<p>Social media spelen daarin een opvallende rol. Ze maken het mogelijk om je ‘jeuk’ zichtbaar te maken buiten je eigen team of organisatie. En daarmee vergroot je de kans dat iemand anders denkt: dit herken ik ook. Juist als je die herkenning in je directe omgeving nog niet vindt, kan die elders wel ontstaan.</p>
<h2>Van individuele jeuk naar zichtbaarheid</h2>
<p>Ook helpt het bij het zetten van de eerste stap samen. Wanneer je bijvoorbeeld het voornemen hebt om een blog of reflectie te schrijven over wat je ervaart, en je vraagt of iemand mee wil denken of meeschrijven, ontstaat er al direct iets gezamenlijks. Nog voordat het volledig uitgewerkt is, ontstaat er een eerste vorm van gedeeld eigenaarschap.</p>
<p>Zo wordt iets dat begon als een individueel gevoel, al snel een gesprek. En een gesprek wordt vervolgens een begin van een gezamenlijke beweging. Een beweging die laat zien waar en met wie we kunnen krabben.</p>
<div>
<h2>De rol van de first follower</h2>
</div>
<p>Verandering begint misschien bij de ene moedige collega. Maar heeft pas kans van slagen dankzij de eerste persoon die zeg ‘ik zie het ook’. Deze tweede persoon is misschien wel minstens zo moedig. Oftewel we hebben meer first followers nodig in de zorg om echte beweging te maken #vaniknaarwij. </p>

<p class="css-ps4yk1">Je ziet wat er beter kan. Je voelt de urgentie. Maar hoe zorg je dat jouw idee ook écht in beweging komt? Wie heb je nodig? Hoe vertel je jouw verhaal? Hoe creëer je draagvlak? En hoe zorg je dat verandering niet blijft hangen in goede bedoelingen, maar ook wordt bestendigd?</p>
<p class="css-ps4yk1">De&nbsp;<span class="css-1bsgmhw">Leergang: 'Van idee naar impact'</span> is er voor zorgprofessionals die verschil willen maken. Of je nu aan het begin staat van een veranderidee of al midden in het proces zit: deze leergang helpt je om jouw veranderwens scherp te krijgen, te testen in de praktijk en stap voor stap om te zetten in duurzame impact.</p>

Kopie Van Ontwerp Zonder Titel (1)

Wet- en regelgeving

Praktijkvoering en ondernemen

Bestuur

Veel zorgprofessionals voelen dat het anders moet. Fleur Verstegen over hoe persoonlijke jeuk kan uitgroeien tot collectieve beweging en echte impact in de zorg

Van jeuk naar impact: zo ontstaat beweging in de zorg

<p><strong>“Heb je jeuk, maar weet je nog niet waar je moet krabben?” De treffende woorden van huisarts en VvAA Bestuurslid Danka Stuijver in haar oproep om deel te nemen aan De Impactpoli': een interactieve avond over veranderen in de zorg. Haar woorden beschrijven precies wat er bij veel individuele zorgprofessionals speelt. Het gevoel dat het anders kan, en moet. Waarbij je (nog) niet weet of je de enige bent met jeuk. En het comfort niet altijd voelt om dit te vragen aan collega’s. Laat staan dat je weet hoe je die jeuk omzet in een beweging.&nbsp;</strong></p>

Van jeuk naar impact

<p>‘Als je allemaal dezelfde instrumenten hebt, wordt het saai,’ zegt Boer. ‘Dat geldt net zo goed voor de zorg.’ Volgens Boer vraagt <a rel="noopener" href="/voor-leden/agenda/van-solo-naar-symfonie/#artikel" target="_blank" title="Van Solo naar Symfonie" data-anchor="#artikel">goed samenspel in de zorg</a>, net als in de muziek, om ruimte voor verschillende stemmen. ‘Oudere opleiders en jongere collega’s brengen elk hun eigen ritme, ervaring en perspectief mee. Omdat zij in een andere tijdsgeest zijn opgegroeid, kijken zij soms anders naar werk, samenwerken en verantwoordelijkheid. Juist die verschillen kunnen de zorg versterken, mits je bereid bent naar elkaar te luisteren en elkaar echt te begrijpen.’</p>
<p>Dat betekent volgens Boer niet dat de ene generatie gelijk heeft en de andere niet. Integendeel: de zorg heeft die verschillen juist nodig. ‘We staan voor enorme uitdagingen en gaan het niet redden als we alles blijven doen zoals we het altijd deden. Dan heb je mensen nodig die vanuit verschillende ervaringen naar het werk kijken, nieuwe vragen stellen en helpen bewaken wat op de lange termijn houdbaar is.’</p>
<p>‘Er zijn uiteindelijk meer overeenkomsten dan verschillen,’ vervolgt ze. ‘Mensen kiezen nog steeds voor de zorg omdat ze van betekenis willen zijn. Alleen de manier waarop ze willen werken, verschilt soms.’</p>
<h2>Wat een orkest zichtbaar maakt over leiderschap</h2>
<p>Waar Boer de dynamiek tussen generaties duidt, maakt Kuyvenhoven voelbaar wat samenwerking in de praktijk vraagt. In een orkest is dat direct hoorbaar. ‘Musiceren in een orkest is een bijzonder systeem,’ zegt hij. ‘Je moet voortdurend met elkaar testen: zijn we nog met hetzelfde doel bezig? De dirigent is daarbij de enige die zelf geen klank maakt. Je staat aan het roer, maar je voert niet zelf uit. Dat betekent dat je richting moet geven én gevoelig moet blijven voor wat er in de groep gebeurt.’</p>
<p>Daarin zit voor hem de kracht van de metafoor. Een orkest vraagt om leiderschap zonder dat alles om macht draait. Om duidelijkheid zonder verstikking. Om structuur, timing, luisteren en ruimte geven. ‘Als dirigent moet je soms heel sturend zijn,’ zegt Kuyvenhoven. ‘Maar je moet net zo goed sensitief blijven voor individuele kwaliteiten en verschillen. Als dat in balans is, groeit het gezamenlijke resultaat.’ Dat merkt hij ook in het jeugdorkest dat hij leidt. Daar zijn de niveauverschillen groot. ‘Dan is het verleidelijk om vooral aandacht te geven aan de besten. Maar het echte werk zit in het meenemen van de hele groep. Ook de minder sterke spelers moeten zich gezien en gehoord voelen. Pas dan ontstaat vertrouwen.’</p>

Kuyvenhoven Foto Maarten Kools

<h2>Regie is iets anders dan controle</h2>
<p>Een belangrijke les uit de muziek gaat over leiderschap. Of preciezer: over regie. Want regie is niet hetzelfde als overal bovenop zitten. ‘Hiërarchie is op zichzelf helemaal niet verkeerd,’ zegt Kuyvenhoven. ‘In een orkest is hiërarchie zelfs noodzakelijk. Anders kun je niet goed functioneren. Maar hiërarchie wordt vaak verward met macht, of met misbruik van macht. Dat is iets heel anders.’</p>
<p>Boer herkent dat ook in de zorg. ‘Oudere en jongere collega’s zijn anders opgeleid. Waar de één is gevormd in een meer hiërarchische context, is de ander meer gewend aan dialoog en afstemming. Als je daar met aandacht naar luistert, worden verschillen geen ruis, maar juist waardevolle stemmen in het geheel.’ Daarom draait het volgens beiden uiteindelijk om één vaardigheid: luisteren.</p>
<h2>Luisteren is een vaardigheid</h2>
<p>‘Voor mij begint het bij inzicht krijgen in welke context iemand is opgegroeid, hoe de context er nu uit ziet en welke behoeften daaruit voortvloeien,’ zegt Boer. ‘Kun je kijken vanwaar die ander redeneert? Als dat lukt, ontstaat er vaak iets meer mildheid. En van daaruit komt beweging. Van beide kanten.’</p>
<p>Dat inzicht maakt verschillen volgens haar niet kleiner, maar wel beter begrijpelijk. In haar werk merkt Boer dat er vaak al iets verschuift zodra mensen de leefwereld van jongere generaties beter leren kennen. ‘Als je ziet onder welke omstandigheden zij leren en werken, ontstaat er sneller begrip voor de keuzes die zij maken. Of ontstaat er een ander gesprek.’</p>
<p>Kuyvenhoven herkent dat volledig. ‘Dat ís luisteren. Je kunt wel vragen stellen, maar dat betekent nog niet dat je echt nieuwsgierig bent. Luisteren vraagt dat je je aannames opschort en echt hoort wat de ander zegt.’</p>
<p>Daarom noemen beiden samenwerken geen karaktereigenschap, maar een vaardigheid. Iets wat je kunt trainen. ‘Samenwerken vraagt ook dat je met jezelf kunt samenwerken,’ zegt Kuyvenhoven. ‘Zelfreflectie is daarin cruciaal.’</p>

Miriam Boer

<h2>Harmonie ontstaat niet door gelijkheid</h2>
<p>Opvallend in hun verhaal is dat beiden verschil niet zien als verstoring, maar als voorwaarde voor groei. Boer gebruikt daarbij graag het beeld van de dissonant in muziek: tonen die schuren, spanning oproepen, maar juist daardoor kleur geven. ‘Die spanning heb je nodig,’ zegt ze. ‘Als iedereen hetzelfde denkt, gebeurt er te weinig. Zeker in de zorg heb je mensen nodig die anders denken.’</p>
<p>Kuyvenhoven legt uit dat muziek zonder spanning vlak zou worden. ‘Een dissonant creëert spanning en lost daarna weer op. Dat maakt muziek betekenisvol. Als alles alleen maar harmonieus is, gebeurt er eigenlijk niets.’ De parallel met organisaties is duidelijk: harmonie ontstaat niet doordat iedereen hetzelfde klinkt, maar doordat verschillende stemmen goed op elkaar worden afgestemd.</p>
<h2>Een middag die moet blijven hangen</h2>
<p>Tijdens Van Solo naar Symfonie brengen Boer en Kuyvenhoven hun perspectieven samen. Boer neemt het publiek mee in generatiedenken, tijdsgeest en praktische handvatten voor de werkvloer. Kuyvenhoven laat met een ensemble zien en horen hoe leiderschap, timing en samenspel in muziek werken en betrekt het publiek daar actief bij.</p>
<p>‘Dit wordt geen middag om achterover te leunen,’ zegt Kuyvenhoven. ‘Mensen gaan echt ervaren wat er gebeurt in samenspel.’</p>
<p>Wat hopen ze dat deelnemers meenemen van de middag? ‘Dat ze anders gaan luisteren,’ zegt Kuyvenhoven. ‘En dat ze beseffen dat we niet allemaal hetzelfde hoeven te zijn om goed samen te werken,’ zegt Boer. ‘Zoals in een orkest: verschillende instrumenten, verschillende klanken en daardoor ontstaat iets moois.’</p>

<h2>Persoonlijke uitnodiging</h2>
<p>Ervaar tijdens ons event&nbsp;<a rel="noopener" href="/voor-leden/agenda/van-solo-naar-symfonie/#banner" target="_blank" title="Reserveer nu je plek voor Van Solo naar Symfonie" data-anchor="#banner">Van Solo naar Symfonie</a> hoe sterk samenspel zorgt voor meer resultaat, meer energie én werkplezier in je dagelijkse praktijk en onderneming.</p>
<p>Interesse? Schrijf je nu in. Per locatie hebben we slechts 120 plekken. Utrecht is VOL (wachtlijst). Je betaalt € 125 per plaats (inclusief btw).&nbsp;</p>
<p><a rel="noopener" href="/voor-leden/agenda/van-solo-naar-symfonie/inschrijven/#banner" target="_blank" title="Reserveer nu je plek voor Van Solo naar Symfonie" class="button" data-anchor="#banner">Reserveer je plek</a></p>

Van Solo Naar Symfonie (300 X 200 Px)

Vvaa Solosymfonie 1920X1080

Evenementen en congressen

Persoonlijke ontwikkeling

Sterke samenwerking in de zorg vraagt naast ook afstemming en leiderschap. Ervaar op event Van Solo naar Symfonie wat de zorg kan leren van muzikaal samenspel.

Wat muziek ons leert over goed samenwerken in de zorg

Sterke samenwerking in de zorg vraagt naast inhoudelijke expertise ook afstemming, vertrouwen en leiderschap.

<p><strong>Sterke samenwerking in de zorg vraagt naast inhoudelijke expertise ook afstemming, vertrouwen en leiderschap. Tijdens het VvAA-event Van Solo naar Symfonie laten dirigent en presentator Christiaan Kuyvenhoven en generatie-expert en onderzoeker Miriam Boer zien wat de zorg kan leren van muzikaal samenspel.</strong></p>

Wat muziek ons leert over samenwerken in de zorg

<p>Die houding - luisteren voordat je zelf spreekt, iedereen aan bod laten komen - missen we in de politiek. Zeker als het gaat om de zorg.</p>
<h2>Pijnlijke keuzes vragen om gesprek</h2>
<p>De zorg staat voor moeilijke vragen. Welke behandeling is nog zinvol? Hoe verdelen we de schaarse capaciteit? Wat betekent kwaliteit van leven als genezing niet meer kan?</p>
<p>Dat zijn geen abstracte kwesties. Het zijn vragen die dagelijks spelen in spreekkamers, op afdelingen en in gezinnen. Vragen die ons allemaal raken: zorgprofessionals, patiënten, families en burgers.</p>
<p>Toch zien we in Den Haag vooral debat. 6 ministers van VWS in 7 jaar tijd. Steeds opnieuw nieuwe prioriteiten en woorden, zonder lange adem of diepe kennis van de praktijk. Terwijl zorg juist vraagt om stabiliteit en continuïteit.</p>
<h2>3 lessen uit het kringgesprek</h2>
<p>Daarom pleit ik voor een andere houding. Het kringgesprek herinnert ons aan 3 lessen die de zorg en de politiek goed kunnen gebruiken:</p>
<ol>
<li>continuïteit – zonder stabiel beleid kunnen we geen duurzame keuzes maken;</li>
<li>kennis van de zorg – beleid werkt alleen als het is geworteld in de praktijk van zorgprofessionals;&nbsp;</li>
<li>samen beslissen – goede zorg ontstaat als professionals, patiënten en naasten allemaal gehoord worden.</li>
</ol>
<p>In de zorg weten we dit al lang. Verpleegkundigen, artsen, therapeuten en mantelzorgers vullen elkaar dagelijks aan. Alleen samen kom je verder.</p>
<h2>Wij zijn het systeem</h2>
<p>Maar laten we eerlijk zijn: de politiek verandert dit niet vanzelf. Zoals Danka Stuiver scherp zei: “het systeem is niet iets buiten ons, het is wijzelf”.</p>
<p>Dat betekent dat wij, als zorgprofessionals, in beweging moeten komen. Dat wij de politiek eraan herinneren dat zorg niet om cijfers en regels gaat, maar om mensen. Wij moeten dwingen tot luisteren, tot kennis en tot continuïteit.</p>
<h2>Kwaliteit van leven</h2>
<p>De kern van zorg is eenvoudig: samen werken aan kwaliteit van leven. Voor zorgprofessionals die hun werk met passie doen en voor patiënten die op ons vertrouwen. Daarvoor is stabiliteit nodig en een cultuur waarin luisteren weer centraal staat. Precies dat kan de politiek leren van het kringgesprek.</p>
<p>Als oud-verpleegkundige, als bestuurder en nu als voorzitter van VvAA weet ik: het kringgesprek terugbrengen in de politiek begint bij ons. Als wij onze stem laten horen, kan Den Haag niet anders dan luisteren.</p>

RUB9250715 1326LR

Met de Zorgzoeker van VvAA zorgverzekering vind je snel een ziekenhuis, specialist, of andere zorgverlener bij jou in de buurt. Je ziet direct of wij een contract met deze zorgverlener hebben en welke vergoeding daarbij hoort.

Zorgzoeker

Zorgzoeker - VvAA Zorgverzekering

Bij VvAA ondersteunen we meer dan 130.000 zorgprofessionals op het gebied van recht, financiën en andere bedrijfsvoering. Dit doen we samen met 800 bevlogen teamspelers. Kom jij werken bij VvAA? Bekijk welke vacatures we hebben.

Werken bij

Werken bij VvAA - Vacatures

Bij VvAA geloven we in digitale service. Via de veelgestelde vragen of chatbot Vive krijg je het snelste antwoord op je vraag. Wil je toch liever iemand spreken? Vraag dan aan chatbot Vive om contact met een medewerker.

Bekijk service en contact

Contact met VvAA

De houding om te luisteren voordat je zelf spreekt en om iedereen aan bod laten komen, missen we in de politiek. Zeker als het gaat om de zorg.

Moet het kringgesprek terug in de politiek?

Iedereen kent het kringgesprek van vroeger, waarin je vertelde wat je had meegemaakt. Er werd geluisterd.

<p style="mso-margin-top-alt: auto; mso-margin-bottom-alt: auto; line-height: normal;" class="MsoNormal"><strong><span style="font-family: 'Times New Roman',serif; mso-font-kerning: 0pt; mso-ligatures: none;">Iedereen kent het kringgesprek van vroeger. Op maandagochtend vertelde je wat je had meegemaakt. Soms spannend, soms gewoon. Maar 1 ding stond vast: iedereen kreeg een beurt en er werd geluisterd.</span></strong></p>

Privacyverklaring

Algemene voorwaarden

Disclaimer

Toegankelijkheidsverklaring

Informatiebeveiliging

Cookiegebruik

Autoverzekering

Inboedelverzekering

Opstalverzekering

Doorlopende reisverzekering

Aansprakelijkheidsverzekering particulier

Zorgverzekering

Opleidingen en coaching

VvAA Legal

Praktijkadvies

Hypotheekadvies

Financiële administratie

Werkgeverszaken

Veelgestelde vragen

Schade melden

Gegevens wijzigen

Digitaal corresponderen

Verzekering opzeggen

Klacht indienen

Lidmaatschap

Vereniging en Groep

Regiokantoren

Kwaliteit en uw feedback

Pers

Hoe wil je contact opnemen?

<p>Functionele cookies zijn strikt noodzakelijk om de website van VvAA te laten werken zoals we bedoeld hebben. Ook zorgen ze ervoor om het gebruik van de website makkelijker te maken. Denk hierbij aan cookies die nodig zijn voor de chat, die je inloggegevens voor MijnVvAA tijdelijk bewaren of die je browserinstellingen opslaan zodat je onze website optimaal op je beeldscherm kunt bekijken. </p>
<p>Voor het gebruik van functionele cookies – die geen of slechts beperkte gevolgen hebben voor je privacy – is geen toestemming vereist. Deze cookies staan op ‘Altijd actief’ omdat het gaat om gerechtvaardigd belang volgens de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Je kunt de functionele cookies niet uitschakelen.</p>

Functionele cookies

<p>Wij gebruiken analytische cookies van onder andere Piwik Pro om inzicht te krijgen in het functioneren en gebruik van de website. Deze (anonieme) inzichten gebruiken we om de website verder te verbeteren en eventuele problemen snel op te lossen.</p>
<p>Voor het gebruik van deze analytische cookies – die geen of slechts beperkte gevolgen hebben voor je privacy – is geen toestemming vereist. Deze cookies staan op ‘Altijd actief’ omdat het gaat om gerechtvaardigd belang volgens de Algemene verordening gegevensbescherming (AVG). Je kunt de analytische cookies niet uitschakelen.</p>

Analytische cookies

<p>Met behulp van marketing en personalisatie cookies verzamelen wij en derde partijen informatie over je bezoek aan onze website, om een beeld van je interesses en voorkeuren te krijgen. Deze cookies worden gebruikt om je zo relevant mogelijke berichten en advertenties te tonen op onze eigen website en op andere websites. Voor het gebruik van deze marketing en personalisatie cookies is je toestemming vereist. Je kunt deze cookies dus in- of uitschakelen.</p>

Marketing cookies

<p>Onze website gebruikt functionele en analytische cookies om je de beste gebruikerservaring te geven.</p>
<p>Naast deze cookies vragen we je toestemming om ook cookies te plaatsen die helpen om relevante berichten en advertenties te laten zien. Dit doen we samen met geselecteerde derde partijen. We plaatsen deze cookies alleen als je akkoord gaat.</p>
<p>Onderaan de website bij 'Cookiegebruik' kun je meer lezen over de verschillende soorten cookies op vvaa.nl.</p>

<h3>Stel je cookievoorkeur in</h3>
<p>Kies je voor 'Alles accepteren', dan plaatst VvAA functionele, analytische en marketing cookies.</p>

MijnVvAA

Ledenservice

Zorgorganisaties

Over VvAA

Lid worden

Uitloggen

<p>Door een tijdelijke storing kun je ons telefonisch niet bereiken. Wij werken hard aan een oplossing. Onze excuses voor het ongemak.</p>

Tijdelijke telefoonstoring

<p>Onze premies voor 2026 zijn gelijk aan die van 2025. Heb je nog geen VvAA Zorgverzekering? Bereken nu jouw premie.</p>

Moet het kringgesprek terug in de politiek?

Pijnlijke keuzes vragen om gesprek

3 lessen uit het kringgesprek

Wij zijn het systeem

Kwaliteit van leven

Over de auteur

Meer lezen?