<p>Na het afronden van haar opleiding bleef Madelien werken op haar stageplek. Dat voelde logisch. Ze kende het team al goed en wist wat ze aan elkaar hadden. Inmiddels werkt ze 28 uur per week in het UMC Utrecht en gebruikt ze de rest van haar tijd om vooruit te kijken. Misschien volgt er een specialisatie of een vervolgopleiding.</p>
<p>Werken combineren met blijven nadenken over haar toekomst past bij haar. 'De keuze voor oncologische zorg maakte ik bewust. Wat mij aanspreekt, is het persoonlijke karakter van het werk. Op de afdeling is veel aandacht voor de psychosociale kant van zorg: de mens achter de patiënt. Ondanks de werkdruk is daar ruimte voor en daarvan kan ik als jonge verpleegkundige veel leren.'</p>
<h2>Een team waarin je jezelf kunt zijn</h2>
<p>De klik met haar team vindt Madelien het belangrijkst in haar werk. 'In de zorg maak je soms ingrijpende dingen mee. Dan is een open cultuur essentieel, waarin je kunt aangeven hoe het met je gaat. Dat geldt niet alleen binnen het verpleegkundig team, maar ook in de samenwerking met artsen en andere disciplines. Die openheid maakt verschil. Even bij elkaar inchecken en aandacht hebben voor elkaar helpt om goed te blijven functioneren, zowel professioneel als persoonlijk.'</p>

<h2>De stap naar de Studentenraad</h2>
<p>Via een studiegenoot kwam Madelien in aanraking met de Studentenraad van VvAA. Zij zat erin en dacht aan haar toen ze afstudeerde. Het sprak Madelien meteen aan, vooral omdat je samenwerkt met studenten uit verschillende zorgopleidingen: van fysiotherapie en tandheelkunde tot farmacie. Binnen de Studentenraad wordt gesproken over thema’s die spelen in de zorg. Er wordt meegedacht over campagnes, ideeën en vraagstukken die VvAA voorlegt. Hoe kijken jonge zorgprofessionals hiernaar? Wat sluit aan en wat niet? 'Die uitwisseling vind ik waardevol.'</p>
<h2>Brug tussen praktijk en organisatie</h2>
<p>De Studentenraad fungeert als klankbord voor VvAA. Soms sluiten bestuursleden of andere professionals aan bij vergaderingen. Dat maakt het leerzaam. Je hoort over loopbanen, over keuzes die anderen hebben gemaakt en kunt je eigen praktijkervaring delen. Voor Madelien is haar rol extra relevant omdat verpleegkundigen nog relatief ondervertegenwoordigd zijn binnen VvAA. 'Bij de naam VvAA denken veel mensen automatisch aan artsen. Dat roept bij verpleegkundigen de vraag op wat de organisatie voor hen betekent. Ik vind het belangrijk om te laten zien dat ik verpleegkundige ben én actief binnen VvAA.'</p>
<p>In gesprekken binnen de Studentenraad brengt ze bewust het verpleegkundig perspectief in. Bijvoorbeeld als het gaat over hiërarchie, werkdruk of administratielast. 'Door die ervaringen te delen ontstaat meer begrip en een breder beeld.'</p>
<h2>Groeien buiten je comfortzone</h2>
<p>Madelien is er trots op dat ze de stap naar de Studentenraad heeft gezet, ook al vond ze dat spannend. 'Je komt terecht in vergaderingen met mensen die je nog niet kent en praat over onderwerpen waarin je soms moet groeien.'</p>
<p>Die ervaring heeft haar veel gebracht. 'Ik ben communicatief sterker geworden en heb geleerd mijn mening op een respectvolle manier te verwoorden. In de praktijk is dat soms lastiger, omdat ik afhankelijk bent van beoordelingen. Binnen de Studentenraad was die ruimte er wel en die ervaring neem ik nu mee terug naar mijn werk.'&nbsp;</p>
<h2>Waarom zou je meedoen?</h2>
<p>Twijfelende studenten wil Madelien vooral meegeven dat de drempel lager is dan vaak wordt gedacht. 'De Studentenraad vergadert eens in de 6 weken en levert veel op. Je doet ervaring op, leert nieuwe mensen kennen, ontvangt een vergoeding en denkt mee over de toekomst van de zorg. Daarnaast ontstaan er kansen, zoals meewerken aan campagnes of video’s en gesprekken voeren die je anders niet snel zou hebben. En misschien wel het belangrijkste: je kunt je praktijkervaring delen op een plek waar er daadwerkelijk naar geluisterd wordt.'</p>
<h2>Verder kijken dan je eigen afdeling</h2>
<p>Volgens Madelien is het belangrijk dat jonge zorgprofessionals hun stem laten horen. Verpleegkunde is meer dan zorg aan het bed; het maakt deel uit van een groter zorgsysteem dat voortdurend in beweging is. Door mee te denken en mee te praten ontwikkel je jezelf en draag je bij aan betere zorg.</p>

<p>Wil jij als student in de zorg meedenken over thema’s die ertoe doen? In de Studentenraad van VvAA spar je met studenten uit verschillende zorgopleidingen over actuele vraagstukken, campagnes en ideeën. Je doet ervaring op, breidt je netwerk uit en laat de stem van jouw generatie horen.</p>
<ul>
<li>Meedenken over de toekomst van de zorg</li>
<li>Samenwerken met studenten uit verschillende disciplines</li>
<li>Persoonlijke en professionele ontwikkeling</li>
<li>Vergoeding en gezellige bijeenkomsten</li>
</ul>
<p>Meer weten of aanmelden? Ga naar <a rel="noopener" href="https://www.vvaa.nl/student/studentenraad" target="_blank">www.vvaa.nl/student/studentenraad</a></p>

Madelien

Bezieling

Student

Young professional

Bestuur

Samenwerken

Madelien Büttner (21) is net afgestudeerd als hbo-verpleegkundige en is lid van de Studentenraad van VvAA. 

‘De stem van verpleegkundigen doet ertoe’

Nieuws en artikelen

<p>Madelien Büttner (21) is net afgestudeerd als hbo-verpleegkundige en werkt op de afdeling oncologische gynaecologie van het UMC Utrecht. Daarnaast is ze lid van de Studentenraad van VvAA. Voor haar hoort dat bij elkaar. Ze vindt het belangrijk om verder te kijken dan alleen haar eigen werkvloer.</p>

Madelien Büttner: ‘De stem van verpleegkundigen in de Studentenraad doet ertoe’

<p>Den Haag Zuid is geen doorsnee wijk. Mimoun beschrijft het rustig en zonder omwegen. ‘Je hebt hier te maken met lage gezondheidsvaardigheden, laaggeletterdheid en financiële problemen. Soms allemaal tegelijk. Dat vraagt iets extra’s van de zorg. Als apotheker ben je een laagdrempelige zorgverlener. Mensen hoeven geen afspraak te maken, ze lopen gewoon binnen.’</p>
<p>Die toegankelijkheid maakt het werk persoonlijk. Mimoun kent veel patiënten bij naam. ‘We zijn een relatief kleine apotheek. Daardoor bouw je snel een band op.’ De vragen aan de balie gaan lang niet altijd alleen over medicijnen. ‘Soms heeft iemand vooral behoefte aan uitleg, geruststelling of een luisterend oor. Dan ben je even geen apotheker, maar iemand die meedenkt.’</p>
<h2>Van opleiding naar verantwoordelijkheid</h2>
<p>De weg naar het apothekersvak was intensief. Na een 6-jarige studie farmacie volgde de 2-jarige vervolgopleiding openbare farmacie. Daarna mag je je registreren als openbaar apotheker-specialist en kun je een apotheek beheren. Tot vorig jaar werkte Mimoun als tweede apotheker in opleiding. Sinds november draagt hij de eindverantwoordelijkheid.</p>
<p>Hij werkt als beherend apotheker in loondienst. ‘Dat past bij mij. Sommige collega’s kiezen voor ondernemerschap, anderen niet. Die ruimte is er gelukkig. Mijn ambitie zit niet zozeer in de constructie, maar in de inhoud. ‘Ik wil snappen hoe de zorgwereld werkt, niet alleen wat er binnen mijn eigen apotheek gebeurt.’</p>

Mimoun Berrich 2

<h2>Meer dan medicijnen verstrekken</h2>
<p>Het beeld van de apotheker als ‘doosjesschuiver’ zit hem dwars. ‘Het doet geen recht aan het vak. De apotheker is juist een belangrijke schakel, omdat je samenwerkt met huisartsen, specialisten en andere zorgverleners. Tegelijk heb je te maken met zorgverzekeraars en regelgeving. Dat maakt het complex.’</p>
<p>Hij noemt zichzelf soms een spin in het web. ‘Je staat midden in de maatschappij. In sommige processen heb je veel invloed, in andere minder. Maar als je begrijpt hoe het geheel samenhangt, kun je betere keuzes maken. Voor jezelf, je team en uiteindelijk voor de patiënt.’</p>
<h2>Vrijheid om zorg passend te maken</h2>
<p>Wat Mimoun aanspreekt in de openbare apotheek is de ruimte om het werk zelf vorm te geven. ‘Als ik vandaag merk dat iets onhandig loopt, bespreek ik dat met het team. Dan doen we het morgen anders. Die korte lijnen zorgen voor energie. Natuurlijk zijn er regels en afspraken, maar binnen die kaders heb je veel vrijheid.’</p>
<p>Die vrijheid maakt maatwerk mogelijk. Een voorbeeld is de ramadan. ‘In deze wijk wonen veel moslims. Vastenzorg speelt hier echt. Vooral bij mensen met diabetes vraagt dat aandacht. Zij voelen zich vaak niet ziek, maar een veranderd eetpatroon kan grote gevolgen hebben voor hun bloedsuiker. Door patiënten vooraf te informeren en te begeleiden, kunnen risico’s worden verkleind. Soms kun je samen met de arts kiezen voor een ander medicijn, zodat iemand alleen ’s ochtends en ’s avonds hoeft in te nemen.’</p>
<p>Volgens Mimoun waarderen patiënten dat. ‘Je laat zien dat je meedenkt, in plaats van afwacht.’</p>

<h2>Werkplezier zit in het team</h2>
<p>Als Mimoun het heeft over werkplezier, gaat het al snel over zijn team. ‘Als zij fijn kunnen werken en patiënten merken dat de zorg goed geregeld is, dan ben ik tevreden.’ Hij kijkt kritisch naar de term apothekersassistent. ‘Die dekt de lading niet meer. Het zijn zorgprofessionals met veel verantwoordelijkheid. Dat vraagt ook om andere woorden en meer erkenning, zeker nu er een groot personeelstekort is. Als je jonge mensen wilt aantrekken, moet je ook in de naamgeving laten zien hoe waardevol dit werk is.’</p>
<h2>Verder kijken dan de apotheek</h2>
<p>Naast zijn werk is Mimoun bestuurslid van de Vereniging van Jonge Apothekers. ‘Dat is een sociaal en professioneel netwerk voor alle jonge apothekers. De vereniging organiseert scholing en congressen, maar laat ook van zich horen richting politiek en andere partijen. Wij staan nog aan het begin van onze carrières en werken dus nog tientallen jaren. Dan moet het vak goed ingericht zijn.'</p>
<p>Zijn bestuurlijke betrokkenheid groeide tijdens zijn opleiding. ‘Je kijkt verder dan je eigen apotheek. Dat is leerzaam en verbredend. Ik sta ook regelmatig voor studenten. De openbare apotheek heeft een negatief imago. Ik wil laten zien hoe dynamisch en betekenisvol het vak is.’</p>
<h2>Blik op morgen</h2>
<p>Over 5 jaar ziet Mimoun zichzelf nog steeds met 1 been in de apotheek en 1 been daarbuiten. ‘Die combinatie past bij mij.’ Voor de sector hoopt hij op meer erkenning. ‘De apotheker is een zorgverlener, maar wordt niet altijd zo gezien. Ook financieel niet.’</p>
<p>Toch is hij optimistisch. ‘In mijn netwerk van jonge apothekers merk ik dat we steeds beter worden gevonden. Mensen zien het belang van onze rol. Dat stemt hoopvol. Als je samen blijft kijken naar wat beter kan, dan kom je verder. Voor de zorg en voor de mensen om wie het gaat.’</p>

Mimoun Berrich 1

Lid aan het woord

Praktijkvoering en ondernemen

Mimoun Berrich is 29 jaar en sinds kort beherend apotheker in Den Haag Zuid. 

‘Ik wil binnen en buiten de apotheek verschil maken’

<p>Mimoun Berrich is 29 jaar en sinds kort beherend apotheker in Den Haag Zuid. Een wijk waar gezondheidsproblemen, taalbarrières en sociale vragen vaak samenkomen. Juist daar voelt hij zich op zijn plek. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat hij er verschil kan maken voor patiënten en voor zijn team. Zijn betrokkenheid stopt niet bij de balie. Ook buiten de apotheek zet hij zich in voor de toekomst van het vak.</p>

VvAA-lid Mimoun Berrich: ‘Ik wil binnen en buiten de apotheek verschil maken’

<p>Op zijn negentiende begon Rob aan de opleiding fysiotherapie. Al vroeg wist hij dat hij niet geschikt was voor een traditioneel carrièrepad. 'Ik wilde niet binnen zitten, had een hekel aan kostuums en wist: ik ben niet gemaakt om voor een baas te werken.' Tijdens zijn studie sloot hij zich aan bij VvAA, vooral vanwege de verzekeringen. 'Ik woonde nog thuis bij mijn ouders, maar wilde voor een aantal zaken goed verzekerd zijn.'</p>
<p>Die keuze bleek de start van een levenslange band. 'Arts en Auto ligt hier al ruim 50 jaar op de mat. Ik heb er dingen uit gekocht en verkocht en het blad gaat nu ook nog steeds mee naar mijn dochter en schoonzoon.'</p>
<p>Na zijn afstuderen werkte Rob 20 jaar zelfstandig in de praktijk van een collega, samen met een oud-klasgenoot. In die jaren leerden ze vooral hoe het níét moest. 'Voor hem draaide het om geld. Voor ons om mensen.' Toen hun samenwerking eindigde, besloten Rob en zijn oud-klasgenoot hun eigen praktijk te starten; helemaal volgens hun eigen visie.</p>

Rob 2

<h2>De praktijk als huiskamer</h2>
<p>In Eindhoven openden ze een praktijk waarin bewust slechts de helft van de ruimte werd ingericht als behandelkamer. De andere helft was wachtruimte, met een grote tafel, koffie en thee, een krant en een kast om boeken te ruilen. 'We wilden een plek creëren waar mensen zich thuis voelden. Dat werkte. Mensen kwamen ook na hun behandeling nog graag terug. Gewoon, voor een praatje.'</p>
<p>De praktijk groeide uit tot een sociaal knooppunt in de wijk. Er kwamen hartrevalidatiegroepen, COPD-programma’s in samenwerking met het ziekenhuis en veel huisbezoeken. Toen het te druk werd, openden ze een tweede locatie, gericht op oudere patiënten. 'We hadden goed contact met mensen. Voor mij voelde die praktijk als een tweede huiskamer.'</p>
<h2>Fysiotherapie is mensenwerk</h2>
<p>Rob werkte 43 jaar lang als fysiotherapeut en begeleidde in die tijd ook veel stagiairs. In die jaren zag hij het vak veranderen. 'Toen ik studeerde, gaven mensen les die zelf in het werkveld stonden. Nu zijn het vaak docenten zonder praktijkervaring.' Wat hem vooral zorgen baart, is de verschuiving van mensgerichte zorg naar een technische, klachtgerichte aanpak. 'Er werd altijd gezegd: je bent fysiotherapeut en geen psycholoog. Maar je moet wel beseffen dat achter elke klacht een mens zit, met zorgen, stress en een verhaal.'</p>
<p>Hij ziet dat jonge collega’s zich steeds vaker specialiseren. 'Ze weten dan alles van bijvoorbeeld de hand, maar niets van de rug. Terwijl je als fysiotherapeut een breed beeld nodig hebt. Als je dat mist, mis je de kern.' In zijn eigen praktijk probeerde hij stagiairs daarin mee te nemen. 'Dan zei ik: kijk nou eens verder dan het lichaam. Er zit een mens vast aan die klacht.'</p>
<p>Zijn advies aan jonge collega’s: verdiep je ook in het mens-zijn. 'Volg een cursus over gedrag, over psyche, over communicatie. Daar heb je zo veel aan.'</p>

<h2>Van het hospice terug naar huis</h2>
<p>Na zijn pensionering leidde Rob enige tijd een rustig, actief leven. Tot hij ziek werd. Wat begon als een urineweginfectie, bleek een ernstige streptokokkeninfectie die zich via zijn bloedbaan verspreidde. Omdat Rob een mechanische hartklep heeft en een prothese in zijn knie, waren er extra risico’s. 'Die bacterie hecht zich graag aan harde oppervlakken. In mijn geval was dat waarschijnlijk de hartklep.'</p>
<p>In het ziekenhuis kreeg hij te horen dat hij 10 procent kans had om te overleven. 'Toen dacht ik: ik houd me maar vast aan die 10 procent, want ik heb helemaal geen tijd om dood te gaan.'</p>
<p>Hij lag 6 weken aan zware antibiotica. Hoewel de bacterie uit zijn bloed verdween, bleef de situatie risicovol. Daarom werd hij opgenomen in een hospice. 'Elke dag stierven er mensen. Dat was confronterend. Maar ik voelde me fysiek redelijk goed en had weinig zorg nodig.'</p>
<p>Na ruim 7 weken werd duidelijk dat hij toch weer naar huis kon. Rob woont inmiddels zelfstandig, zonder thuiszorg. Met hulp van familie en Joke van Stichting Saar aan Huis lukt het hem om zijn dagen goed in te vullen. 'Ik lunch met haar, we drinken koffie. Mijn dochter – geriater – en mijn zoon vonden het belangrijk dat er iemand kwam om te ondersteunen. Dat snap ik wel.'</p>
<p>Zijn mobiliteit is beperkt. Door de infectie is zijn knie dik en pijnlijk gebleven, hij loopt met een rollator en kan niet lang staan. Toch probeert hij het leven weer op te pakken. 'Ik zing in een klassiek koor. We doen grote werken: het Weihnachtsoratorium, de Matthäus Passion. Ik kijk ernaar uit om weer mee te doen.'</p>
<h2>Hoop voor de toekomst</h2>
<p>Als hij één wens mag uitspreken voor de toekomst van het vak, dan is het dat fysiotherapie weer breder en menselijker wordt. 'Het technische denken is belangrijk, maar het mag niet overheersen. Je werkt niet met een klacht, je werkt met een mens.' Dat uitgangspunt hoopt hij terug te zien bij de volgende generatie. 'Met oog voor de mens kom je verder en je geeft betere zorg. Daar draait het uiteindelijk om.'</p>

Rob van Deudekom (72) is al meer dan 50 jaar VvAA-lid. Zijn blik op het vak en de zorg is nog altijd scherp.

'Ik werkte niet met klachten, maar met mensen'

<p>Rob van Deudekom (72) is al meer dan 50 jaar lid van VvAA. Inmiddels is hij met pensioen, maar zijn blik op het vak en de zorg is nog altijd scherp. Onlangs herstelde hij onverwacht van een ernstige infectie waarvoor hij zelfs tijdelijk in een hospice verbleef.</p>

VvAA-lid Rob van Deudekom: 'Ik werkte niet met klachten, maar met mensen'

<p>In het boek delen 45 (zorg)professionals persoonlijke verhalen over hun dagelijkse praktijk. Positieve verhalen die laten zien hoe kleine keuzes, houding en gedrag het verschil kunnen maken in teams en hoe de beweging van ‘ik’ naar ‘wij’ bijdraagt aan meer werkplezier en betere zorg.</p>
<h3>Cultuurverandering begint bij onszelf</h3>
<p>Volgens Annick Kronenburg en Marike Broekman, redacteuren van het boek, is cultuurverandering geen abstract begrip, maar iets wat elke dag vorm krijgt op de werkvloer.</p>
<p><em>“We verliezen zorgprofessionals niet alleen aan werkdruk of roosters, maar ook aan gedrag en cultuur. Te vaak kijken we naar ‘het systeem’, terwijl we zelf onderdeel zijn van dat systeem. Dit boek stelt een simpele maar urgente vraag: wat voor collega ben jij? Daar begint cultuurverandering.”</em></p>
<p>Het boek biedt naast persoonlijke verhalen ook praktische inzichten en handvatten om vandaag al stappen te zetten richting een positievere werkcultuur.</p>

<h3>Onderdeel van een bredere beweging</h3>
<p><br>Het boek #vaniknaarwij – Wat voor collega ben jij? is ontwikkeld binnen de VvAA-campagne #vaniknaarwij. In deze campagne krijgen zorgverleners via dialoog, video, podcasts en publicaties een stem in het gesprek over gelijkwaardig samenwerken en het doorbreken van de afunctionele hiërarchie in de zorg. Marijn Houwert, voorzitter Vereniging VvAA en eveneens redacteur, ziet het boek dan ook als een uitnodiging tot gesprek:</p>

Boek Van Ik Naar Wij (1)

<p class="MsoNormal"><em><span style="font-size: 10.0pt; line-height: 115%; font-family: 'Arial',sans-serif;">“We verliezen zorgprofessionals niet alleen aan werkdruk of roosters, maar ook aan gedrag en cultuur. Te vaak kijken we naar ‘het systeem’, terwijl we zelf onderdeel zijn van dat systeem. Dit boek stelt een simpele maar urgente vraag: wat voor collega ben jij? Daar begint cultuurverandering.”</span></em></p>
<h3>Voor iedereen met hart voor de zorg</h3>
<p class="MsoNormal"><span style="font-size: 10.0pt; line-height: 115%; font-family: 'Arial',sans-serif;">Het boek is bedoeld voor iedereen die de zorg een warm hart toedraagt en die – binnen of buiten de zorg – wil bijdragen aan een werkomgeving waarin mensen zich gezien, gehoord en gesteund voelen.</span></p>
<h3>Praktische informatie</h3>
<p>Titel: #vaniknaarwij – Wat voor collega ben jij?<br>Verschijningsdatum: 13 januari 2026<br>Uitgever: Parure Medische Media<br>Vorm: Paperback en e-book<br>Prijs: €24,95 (niet-leden) | €19,95 (VvAA-leden)</p>
<p>&nbsp;</p>

<p>VvAA-leden kunnen het boek direct met korting bestellen bij <a rel="noopener" href="https://www.paruremedia.nl/product/vaniknaarwij/" target="_blank">Parure Media</a>: vul bij het afrekenen <strong class="css-1bsgmhw">code vvaa2026</strong> in en profiteer van het ledentarief.</p>

Bestellen

Over VvAA

Boeklancering Header (1)

#vaniknaarwij – Wat voor collega ben jij? is een boek vol persoonlijke verhalen en scherpe dialogen over cultuurverandering in de zorg.

Boek #vaniknaarwij - Wat voor collega ben jij? 

Het nieuwe boek staat vol persoonlijke verhalen en scherpe dialogen over cultuurverandering in de zorg.

<p><strong><span style="font-size: 11.0pt; line-height: 115%; font-family: 'Arial',sans-serif; mso-fareast-font-family: Aptos; mso-fareast-theme-font: minor-latin; mso-ansi-language: NL; mso-fareast-language: EN-US; mso-bidi-language: AR-SA;">De druk op de zorg neemt toe en steeds meer zorgprofessionals verlaten het vak. Naast werkdruk en personeelstekorten speelt ook de werkcultuur een grote rol. Met het nieuwe boek #vaniknaarwij – Wat voor collega ben jij? brengt een groep zorgprofessionals gesteund door zorgcollectief VvAA het gesprek over samenwerken, gedrag en cultuur in de zorg opnieuw op gang. Het boek verschijnt op 13 januari 2026 en vormt een belangrijk onderdeel van de gelijknamige campagne #vaniknaarwij.</span></strong></p>

Nieuw boek roept zorgprofessionals op tot cultuurverandering: #vaniknaarwij – Wat voor  collega ben jij? 

<h2>Over Zin in Zorg</h2>
<p>Meer werkplezier en meer tijd voor de patiënt: daar zet Zin in Zorg zich voor in. De beweging is een initiatief van De Jonge Specialist, LOVAH, LAD en VvAA. Via Zin in Zorg willen we een beweging op gang brengen. Zodat iedere zorgprofessional met plezier naar zijn werk gaat, mentaal fit is en voldoende tijd heeft voor de patiënt. Door middel van landelijke campagnes wordt deze missie ondersteund.</p>

Nurses Know Better Zin In Zorg

Nurses Know Better Zin In Zorg 2

Met de Zorgzoeker van VvAA zorgverzekering vind je snel een ziekenhuis, specialist, of andere zorgverlener bij jou in de buurt. Je ziet direct of wij een contract met deze zorgverlener hebben en welke vergoeding daarbij hoort.

Zorgzoeker - VvAA Zorgverzekering

Bij VvAA ondersteunen we meer dan 130.000 zorgprofessionals op het gebied van recht, financiën en andere bedrijfsvoering. Dit doen we samen met 800 bevlogen teamspelers. Kom jij werken bij VvAA? Bekijk welke vacatures we hebben.

Werken bij VvAA - Vacatures

Bij VvAA geloven we in digitale service. Via de veelgestelde vragen of chatbot Vive krijg je het snelste antwoord op je vraag. Wil je toch liever iemand spreken? Vraag dan aan chatbot Vive om contact met een medewerker.

Contact met VvAA

Met een nieuwe video laat Zin in Zorg het Nurses Know Better initiatief zien van het Groene Hart Ziekenhuis.

Good practices uit de zorg: Nurses Know Better

Met een nieuwe video laat Zin in Zorg het Nurses Know Better initiatief zien van het Groene Hart Ziekenhuis. 

<p><strong>Hoe kan de zorg verbeterd worden?&nbsp;Met een nieuwe video laat Zin in Zorg het&nbsp;<em>Nurses Know Better</em> initiatief zien van het Groene Hart Ziekenhuis, waar verpleegkundige Susette Lataster en chirurg Heleen Snijders kansen zien voor verandering. Door beter te luisteren naar goede en innovatieve ideeën van verpleegkundigen ontstaat een positieve verandercultuur.&nbsp;<br><br>Deze video is onderdeel van een reeks ‘good practices’ van Zin in Zorg, waarin professionals laten zien hoe zij concrete verbeteringen doorvoeren in de zorg.</strong></p>

Privacyverklaring

Algemene voorwaarden

Disclaimer

Toegankelijkheidsverklaring

Cookiegebruik

Autoverzekering

Inboedelverzekering

Opstalverzekering

Doorlopende reisverzekering

Aansprakelijkheidsverzekering particulier

Zorgverzekering

Opleidingen en coaching

VvAA Legal

Praktijkadvies

Hypotheekadvies

Financiële administratie

Werkgeverszaken

Veelgestelde vragen

Schade melden

Gegevens wijzigen

Digitaal corresponderen

Verzekering opzeggen

Klacht indienen

Lidmaatschap

Vereniging en Groep

Werken bij

Regiokantoren

Kwaliteit en uw feedback

Pers

Hoe wil je contact opnemen?

<p>Onze website gebruikt functionele en analytische cookies om je de beste gebruikerservaring te geven.</p>
<p>Naast deze cookies vragen we je toestemming om ook cookies te plaatsen die helpen om relevante berichten en advertenties te laten zien. Dit doen we samen met geselecteerde derde partijen. We plaatsen deze cookies alleen als je akkoord gaat.</p>
<p>Onderaan de website bij 'Cookiegebruik' kun je meer lezen over de verschillende soorten cookies op vvaa.nl.</p>

MijnVvAA

Ledenservice

Zorgorganisaties

Lid worden

<p>Door een tijdelijke storing kun je ons telefonisch niet bereiken. Wij werken hard aan een oplossing. Onze excuses voor het ongemak.</p>

Tijdelijke telefoonstoring

<p>Onze premies voor 2026 zijn gelijk aan die van 2025. Heb je nog geen VvAA Zorgverzekering? Bereken nu jouw premie.</p>

Good practices uit de zorg: Nurses Know Better

Over Zin in Zorg

Meer over Zin in Zorg en Nurses Know Better:

Meer lezen?