'Goede regiozorg begint niet met beleid, maar met de praktijk'

RegiozorgNU werkt in Noordwest-Utrecht, een uitgestrekt gebied met 5 gemeenten en zo’n 57 aangesloten huisartsenpraktijken. Wat ooit begon als een organisatie voor ketenzorg, met ondersteuning voor chronische zorg en praktijkondersteuners, is in korte tijd uitgegroeid tot een regionale huisartsenorganisatie met een veel bredere opdracht. ‘We bestaan pas enkele jaren in deze vorm,’ vertelt Kim. ‘In het afgelopen jaar zijn we met ongeveer 10 medewerkers gegroeid. Dat was intens, maar we werken hier met ongelooflijk bevlogen mensen.’

Die groei weerspiegelt de veranderende vragen uit het veld. RegiozorgNU ondersteunt niet alleen bij ketenzorg, maar ook bij thema’s als continuïteit van huisartsenzorg, arbeidsmarkt, zijinstroom, digitalisering, hechte wijkverbanden, meer tijd voor de patiënt en toekomstbestendige organisatie van de eerste lijn. ‘Mijn portefeuille gaat vooral over die laatste onderwerpen,’ zegt Kim. ‘Hoe zorgen we ervoor dat de huisartsenzorg ook over 10 jaar nog staat?’

Personeelstekort als grootste zorg

De meest gehoorde zorg van huisartsen in de regio is personeel. Niet zozeer het vinden van opvolgende huisartsen, want die druk is hier minder groot dan in sommige andere regio’s, maar vooral het tekort aan ondersteunend personeel. ‘De personele druk is enorm,’ zegt Kim. ‘Als we nu niets doen, wordt de werkdruk alleen maar hoger en neemt de uitstroom toe.’

Daarom zet RegiozorgNU stevig in op zijinstroom. Met stimuleringsgelden wordt gewerkt aan een modulair opleidingsprogramma, met begeleiding, buddy’s en intervisie. ‘Je moet mensen echt bij de hand nemen,’ zegt Kim. ‘Opleiden kost geld, maar niet opleiden kost uiteindelijk veel meer.’ Om praktijken te informeren en te enthousiasmeren organiseert RegiozorgNU webinars, samen met onder meer het ROC, huisartsen en doktersassistenten. 

Samenwerken voorbij de regiogrens 

Samenwerking stopt voor Kim niet bij de regiogrens. Een voorbeeld is H-team 030, een initiatief waarin regionale huisartsenorganisaties uit Noordwest-Utrecht en Utrecht-Stad samen optrekken rond huisvesting. Aan tafel zitten onder meer gemeenten, bouwarchitecten, Zilveren Kruis en andere partners. ‘Als een praktijk vastloopt op huisvesting, kunnen we hier echt iets betekenen,’ legt Kim uit. ‘Al is het maar door de juiste mensen met elkaar te verbinden en de lijntjes kort te maken.’ Die manier van werken loont. De eerste evaluaties laten zien dat huisartsen zich gehoord voelen en de samenwerking als prettig ervaren. ‘Ongeacht of we het probleem direct oplossen, het contact en het snelle schakelen maken al verschil.’

Luisteren als vertrekpunt

Kim komt veel in de praktijken. Niet alleen om over projecten te praten, maar vooral om te luisteren. ‘Hoe gaat het hier? Wat heb je nodig?’ Die vragen staan voorop. Haar achtergrond als praktijkmanager helpt daarbij. ‘Ik spreek de taal. Huisartsen voelen meteen: zij snapt hoe het werkt.’ Dat vertrouwen maakt het makkelijker om samen naar oplossingen te zoeken, of dat nu tijdelijke praktijkondersteuning is, begeleiding bij een nulpraktijk of hulp bij overbelasting.

Altijd is maatwerk het uitgangspunt.

‘Niet iedere praktijk past bij dezelfde oplossing,’ zegt Kim. ‘Het begint bij de vraag: wat is jouw droom, wat past bij jouw praktijk en jouw patiënten?’ Verschillen tussen generaties In haar werk ziet Kim duidelijke verschillen tussen generaties huisartsen. Oudere huisartsen ervaren veranderingen soms als ‘weer een hoepeltje waar ze doorheen moeten’. Jongere huisartsen staan vaak meer open voor innovatie en digitalisering, inclusief toepassingen van AI. ‘Ik geloof heel erg in het optimaliseren van werkprocessen,’ zegt Kim. ‘Digitalisering kan daarbij helpen, mits het aansluit bij de praktijk.’ RegiozorgNU ondersteunt daarbij, onder meer via een speciale afdeling voor zorg en digitalisering en door gezamenlijke keuzes te maken, bijvoorbeeld rond informatiesystemen.

Misverstanden over regionale organisaties

Een hardnekkig misverstand is dat regionale huisartsenorganisaties er vooral voor zichzelf zouden zijn. ‘Dat we zorggeld gebruiken voor leuke lunches en symposia,’ zegt Kim. ‘Dat beeld klopt niet. Als we dit niet doen, is er straks geen zorg meer.’ Volgens haar draait het om gezamenlijk verantwoordelijkheid nemen, ook al vraagt dat soms om inleveren van individuele autonomie. ‘Samenwerken is lastig, zeker voor zelfstandige professionals. Maar het is noodzakelijk.’

Wat haar drijft

Wat Kim de meeste energie geeft, is ontzorgen. Verbinden en adviseren. Faciliteren dat anderen hun werk goed kunnen doen. ‘Ik ben sterk in strategie en beleid, maar mijn voldoening zit in het relationele. In het gevoel dat iemand denkt: ze begrijpt wat ik bedoel.’

Als ze vooruitkijkt, ziet ze een duidelijke ambitie. Over 5 jaar wil ze kunnen zeggen dat RegiozorgNU er écht staat voor de huisartsen in de regio: zichtbaar, betrouwbaar en onmisbaar als partner. Een organisatie die ondersteunt waar nodig, ruimte geeft waar het kan en altijd vertrekt vanuit de praktijk. ‘Uiteindelijk gaat het daar om,’ zegt Kim. ‘Dat huisartsen hun vak goed en met plezier kunnen blijven doen.’