Van jeuk naar impact

Waarom we pas veranderen als het echt moet

Verandering begint zelden bij een goed idee. Pas wanneer de huidige situatie niet meer houdbaar voelt, wanneer de ‘jeuk’ simpelweg ondragelijk wordt, ontstaat er ruimte om iets los te laten. Niet omdat we per se verlangen naar iets nieuws, maar omdat we niet meer terug kunnen naar hoe het was. Zolang de status quo nog werkt, hoe ongemakkelijk ook, blijft echte beweging uit.

Van moed naar beweging

Verandering begint vaak bij één persoon. Iemand die het anders ziet, het anders doet, of iets benoemt wat eerder onuitgesproken bleef. Dat vraagt moed. De moed om alleen te staan. Om iets te doen wat nog niet de norm is, of om de norm aan de kaart te stellen. Wat vaak ongemakkelijk of ‘vreemd’ voelt. Maar één persoon maakt nog geen verandering. Het kantelpunt ontstaat pas wanneer iemand anders aansluit. Die eerste die zegt: “ik zie het ook”. Die stap lijkt klein, maar is van grote betekenis. Want vanaf dat moment is er geen sprake meer van een individu, maar van het begin van beweging.

Tijdens De Impactpoli werd opnieuw duidelijk hoe lastig het kan zijn om als eerste uit te spreken wat je ziet of voelt. Wat als niemand het herkent? Wat als je alleen komt te staan? Wat als het tegen je werkt? Die drempel is reëel. En precies daar zit vaak de stilstand.

De kracht van social media

Tegelijkertijd is er een belangrijke verschuiving zichtbaar in hoe mensen verbinding kunnen maken. Waar je vroeger vooral afhankelijk was van je directe werkomgeving, biedt de buitenwereld nu veel meer mogelijkheden om gelijkgestemden te vinden.

Social media spelen daarin een opvallende rol. Ze maken het mogelijk om je ‘jeuk’ zichtbaar te maken buiten je eigen team of organisatie. En daarmee vergroot je de kans dat iemand anders denkt: dit herken ik ook. Juist als je die herkenning in je directe omgeving nog niet vindt, kan die elders wel ontstaan.

Van individuele jeuk naar zichtbaarheid

Ook helpt het bij het zetten van de eerste stap samen. Wanneer je bijvoorbeeld het voornemen hebt om een blog of reflectie te schrijven over wat je ervaart, en je vraagt of iemand mee wil denken of meeschrijven, ontstaat er al direct iets gezamenlijks. Nog voordat het volledig uitgewerkt is, ontstaat er een eerste vorm van gedeeld eigenaarschap.

Zo wordt iets dat begon als een individueel gevoel, al snel een gesprek. En een gesprek wordt vervolgens een begin van een gezamenlijke beweging. Een beweging die laat zien waar en met wie we kunnen krabben.

De rol van de first follower

Verandering begint misschien bij de ene moedige collega. Maar heeft pas kans van slagen dankzij de eerste persoon die zeg ‘ik zie het ook’. Deze tweede persoon is misschien wel minstens zo moedig. Oftewel we hebben meer first followers nodig in de zorg om echte beweging te maken #vaniknaarwij.