‘Na een nachtdienst doe ik jumping jacks voordat ik de auto instap’

Merel werkt bijna een jaar op de afdeling interne geneeskunde van het UMC Utrecht. Ze volgde de mbo-opleiding verpleegkunde en wist al jong dat ze iets wilde betekenen voor anderen. ‘Ik wist vooral dat ik iets wilde toevoegen aan de maatschappij.’ Op haar afdeling komen vaak complexe patiënten terecht. ‘Alles komt bij ons samen: chronische ziekten, kanker, hormonen, meerdere aandoeningen tegelijk. Dat maakt het werk juist interessant.’

‘Je staat bij de spannendste momenten van iemands leven’

Wat Merel mooi vindt aan haar vak, is dat verpleegkundigen er juist zijn op de moeilijkste momenten. ‘Voor mij is het een werkdag, maar voor patiënten kan het een van de spannendste momenten van hun leven zijn.’ Een dienst voelt voor haar goed als patiënten zich gehoord voelen. ‘Soms is dat een hand vasthouden als iemand alleen is. Of gewoon echt even luisteren.’ De gesprekken rondom geloof, cultuur en medische keuzes vindt ze bijzonder. ‘Soms hopen families nog op een wonder, terwijl artsen weten dat iemand niet meer beter wordt. Dat kan spanning geven. Ik vind het mooi om daarin het gesprek aan te gaan en mensen te begeleiden.’

‘Zonder je team sta je nergens’

Haar collega’s zijn daarin onmisbaar. ‘Je moet je veilig voelen in een team. Zeker na heftige situaties.’ Na moeilijke momenten steunen collega’s elkaar. ‘Soms app je elkaar later nog even of maak je samen een grapje om de spanning kwijt te raken. Dat helpt echt.’ Een reanimatie tijdens een nachtdienst maakte diepe indruk. Een jonge man werd onverwacht bewusteloos gevonden. Merel assisteerde tijdens de reanimatie. De patiënt herstelde uiteindelijk volledig. ‘Anderhalve week later stond zijn vrouw ineens op de afdeling met cadeautjes. Ze zei: “Door jullie hebben mijn dochters hun vader nog.” Toen moest ik ook huilen en dacht ik: wat hebben wij een mooi beroep.’

‘Het laatste kwartier kak ik in’

Merel draait meestal 4 nachtdiensten per maand. Vooral de rit naar huis vindt ze zwaar. ‘De eerste 15 minuten gaan meestal nog wel. Maar het laatste kwartier kak ik echt in.’ Ze probeert zichzelf onderweg wakker te houden met koude lucht, muziek en beweging. ‘Soms zit ik zelfs achter het stuur expres te lachen, omdat dat energie zou geven. Het voelt heel raar, maar het werkt.’ Eén keer moest ze onderweg stoppen omdat ze bang was in slaap te vallen. ‘Toen ben ik een parkeerplaats opgegaan en heb ik jumping jacks gedaan naast mijn auto. Daarna kon ik weer verder.

Een andere keer reed ik na een nachtdienst zelfs zonder het door te hebben zonder verlichting over de snelweg. Mensen begonnen naar me te seinen en ik dacht alleen maar: wat doe ik verkeerd?’ Uiteindelijk stopte ik onderweg en belde mijn vriend. Die zei na een rondje FaceTimen meteen: ‘Merel, je lampen staan helemaal niet aan’. Dat was echt zo’n moment waarop ik dacht: ik ben gewoon te moe om nog scherp te zijn.’

‘Mijn rijinstructeur zei: neem alsjeblieft een allriskverzekering’

Dat ze na nachtdiensten vaak moe in de auto zit, speelt ook mee in haar keuze voor een autoverzekering. ‘Mijn rijinstructeur zei vroeger al: 'Merel, beloof me één ding: neem een allriskverzekering.'’ Ze moet er zelf om lachen. ‘Ik rij veel voor werk en ben soms gewoon een beetje chaotisch. Dus ergens had hij wel gelijk.’ Inmiddels heeft ze de verzekering al meerdere keren nodig gehad, bijvoorbeeld voor een ster in haar voorruit. ‘En eerlijk: met die vermoeidheid na nachtdiensten is het ook gewoon een geruststellend idee dat alles goed geregeld is als er iets gebeurt.’

‘Douchen, pyjama aan en slapen’

Eenmaal thuis houdt ze het simpel. ‘Douchen, tandenpoetsen, pyjama aan en naar bed.’ Na een nachtdienst slaapt ze vaak extra lang. ‘Normaal slaap ik niet zo veel, maar na een nachtdienst kan ik makkelijk 10 uur slapen.’ Ondanks de onregelmatigheid en de heftige situaties praat Merel met zichtbaar enthousiasme over haar werk. ‘Ik word altijd vrolijk als ik erover vertel. Als je echt passie hebt voor wat je doet, gaat dat vanzelf.’