Ik ben Jennifer. En ik blijf gewoon verpleegkundige.

Mensen die niet meer beter worden. Mensen die thuis willen sterven, als het even kan. Mensen die ik soms wekenlang zie, totdat ze er niet meer zijn.

Dat werk heeft mij gevormd. Het heeft mij ook onrustig gemaakt.

Wat mij drijft

Verpleegkundigen weten wat er speelt. Ze zien het iedere dag: de regeldruk die toeneemt, de tijd die afneemt, de beslissingen die boven hun hoofd worden genomen terwijl zij degenen zijn die de gevolgen dragen. En dan als het besluit al gevallen is worden ze geïnformeerd. Dat klopt niet.

Ik geloof dat verpleegkundigen niet alleen gehoord moeten worden. Ze moeten invloed hebben. Op de beleidskeuzes die hun werk bepalen. Op de wetgeving die hun ruimte inperkt of vergroot. Op de toekomst van hun eigen vak.

Dat is mijn missie. Niet vanuit een bestuurskantoor, maar vanuit de praktijk. Vanuit de overtuiging dat de stem van de werkvloer de zwaarste zou moeten wegen en dat zelden doet.

Wat ik kom doen

Ik ga VvAA helpen om de stem van verpleegkundigen structureel een plek te geven in het interne beleid, in het publieke debat, en in de gesprekken met beleidsmakers en politici. Dat doe ik op een paar manieren.

Ik ga verpleegkundigen informeren over wat er met hun vak gebeurt. Niet met een nieuwsbrief vol headlines, maar met duiding. Wat betekent die nieuwe wet voor jou? Wat verandert er in de bekostiging, en wat merk jij daar morgen van aan het bed?

Ik ga gesprekken organiseren kleine, scherpe sessies waar verpleegkundigen samen met beleidsmakers nadenken over de toekomst van hun vak. Over wat AI betekent voor triage. Over hoe extramuralisering de wijkverpleging verandert. Over wie er eigenlijk beslist wat een verpleegkundige doet.

En ik ga signalen uit het veld serieus nemen. Als verpleegkundigen steeds tegen hetzelfde aanlopen, wil ik dat weten. En ik wil dat VvAA dat weet. En als het nodig is, wil ik dat de juiste mensen in Den Haag het ook weten.

Ik blijf verpleegkundige

Twintig uur per week ga ik gewoon op pad. Naar mevrouw Van der Berg, naar meneer Karim, naar al die mensen die mij vertrouwen met het meest kwetsbare wat er is: het einde van hun leven.

Ik kijk ernaar uit om samen met VvAA en met jullie allen te bouwen aan een zorgsector waarin verpleegkundigen de plek krijgen die ze verdienen. Niet als uitvoerders van andermans beslissingen. Maar als professionals met oordeel, ruimte en stem.