Inloggen

Afstuderen tijdens COVID-19

“De examencommissie kan gebruikmaken van de Aula van het Academiegebouw. Er mogen dertig mensen in de zaal, dus concreet betekent dit dat ieder van jullie één gast kan meebrengen. De uitreiking is via een livestream te volgen. Recepties zijn nog niet mogelijk.”

Hmm … slechts één genodigde? Geen receptie? Dit is toch niet helemaal de uitnodiging voor mijn afstudeerceremonie die ik voor mij zag, toen ik in 2012 begon aan de studie Diergeneeskunde in Utrecht. 

Expectation vs. reality

Afstuderen op een zonovergoten dag in aanwezigheid van mijn familie en vrienden. Mijn hoogbejaarde opa en oma reizen nog een laatste keer naar hun oude studentenstad Utrecht, om het afstuderen van hun oudste kleinkind bij te wonen. Een ceremonie waarbij allebei mijn ouders in de zaal zitten, daarna borrelen op de receptie met andere geslaagden, een heerlijk diner met veel champagne én ’s avonds een groot feest. Nee, dat gaat ‘m dit jaar niet worden. 

Klein leed

Door COVID-19 heb ik mijn verwachtingen moeten bijstellen. Jammer, maar ik kan me er eerlijk gezegd niet enorm druk om maken. De afgelopen maanden heeft de wereld op zijn kop gestaan en is iedereen op zijn eigen manier geraakt door het virus. Dat ik mijn diploma op een intiemere en kleinschaligere manier ontvang, is in mijn ogen een vorm van klein leed. Ik kan me voorstellen dat begrippen als ‘intiem’ en ‘kleinschalig’ sowieso meer centraal komen te staan in onze nieuwe 1,5-meter-maatschappij. Alhoewel het woord intiem met de gestelde afstand toch ook weer een paradoxale betekenis heeft. 

Nog meer waardering

Afijn, de afgelopen maanden van thuiswerken en mijn afstuderen zorgden ervoor dat ik ben gaan nadenken over mijn bijna afgeronde studietijd. Zo ben ik de studie Diergeneeskunde nog meer gaan waarderen. Allereerst omdat de zorg voor dieren altijd zal doorgaan en de dierenarts dus niet snel thuis komt te zitten. Maar ook omdat je als dierenarts een belangrijke maatschappelijke rol vervult. Bijvoorbeeld doordat je in het werkveld geregeld te maken krijgt met zoönoses, geconfronteerd wordt met pups in je spreekkamer die je ervan verdenkt afkomstig te zijn van een malafide hondenfokker, of betrokken bent bij het ruimen van tientallen nerstenfokkerijen. Dit zijn zaken waar je niet direct bij stil staat als beginnend veterinair student, maar waar je als dierenarts wel een goed doordachte mening over behoort te hebben én naar moet handelen. 

Al met al heb ik een fantastische studietijd gehad waarin ik heel erg veel heb geleerd, maar juist daardoor ook besef hoeveel er nog te leren valt. Per september start ik als praktiserend dierenarts en ik verheug me op de zeer uiteenlopende uitdagingen die mij te wachten staan!
 
 
Roze champagne


Over de auteur

Heleen Hekerman

Heleen Hekerman heeft vanaf 2012 Diergeneeskunde gestudeerd aan de Universiteit Utrecht. Per september begint zij als gezelschapsdierenarts in de regio van Rotterdam.
Share op Whatsapp Share op Facebook Share op Twitter Share op LinkedIn Stuur via email