Keuzestress

Geplaatst: 23-02-2018


'Dit was hem dan, mijn laatste tentamen ooit’, denk ik terwijl ik op de afsluitknop druk. Het voelt gek en bevrijdend, mijn allerlaatste tentamen voor Geneeskunde. Vaag herken ik dit gevoel van toen ik mijn vwo-examen haalde. Ik was toen 18 jaar oud en klaar om op eigen benen te gaan staan. Het was ook best spannend al die vrijheid. Wat wil ik doen met mijn leven? Wie wil ik zijn? Wat wil ik worden? Een jaar later besloot ik Geneeskunde te gaan studeren in Utrecht. Dokter worden leek mij de ideale baan. Het is uitdagend werk. Je moet blijven nadenken, bent praktisch bezig en helpt dagelijks andere mensen. Een studie die zes jaar duurt en de studententijd die daarbij komt kijken leken mij fantastisch. Ik wilde vooral niet te snel klaar zijn, maar nog even genieten van de vrijheid en het niet werkende leven. Alleen hier zit ik dan, vijf jaren vlogen voorbij en nu is het toch bijna zover.

Ik bevind mezelf in dezelfde situatie als toen, en stel mezelf dezelfde vraag als toen; wat wil ik worden? Een jaar geleden had ik volmondig geantwoord met plastisch chirurg. Maar daar kwam ik na mijn keuzecoschap op terug. Het chirurgisch vak past bij mij, maar ik wil meer patiëntcontact. Gynaecologie zou perfect zijn. Ik kan me herinneren dat ik dacht mijn vak gevonden te hebben en dat mijn enthousiasme niet in te houden was. Alleen was dit mijn eerste coschap van jaar 4. Ik denk dat mijn onervaren enthousiaste ik, het mogelijk won van de meer ervaren coassistent die ik nu ben. Zou ik het nu weer zo leuk vinden? Als laatste verraste Huisartsgeneeskunde mij enorm. Ik had veel vooroordelen toen ik het coschap inging: de hele dag mensen geruststellen, weinig specialistisch en als het interessant wordt dan verwijs je de patiënt door. Tegen al mijn verwachtingen in, bleek dit niet zo te zijn. Er is tijd voor de patiënt, je kan mensen direct helpen (soms door hen alleen gerust te stellen) en het is uitdagend. Als huisarts moet je over alles genoeg weten. Iets wat ik fijn vind, omdat kiezen voor sommige specialisme ook betekend dat je veel andere kennis opgeeft.

Het moeilijkste aan kiezen vind ik het gevoel dat als je voor A gaat, B niet meer mogelijk is. Er zijn nog zoveel dingen die ik wil zien en doen. Gelukkig heb ik nog één jaar studie te gaan en is er ook na de opleiding nog ruimte om een plekje te vinden. En het mooiste is dat ik beide kan invullen zoals ik dat wil. Momenteel moet ik gaan regelen wat ik in jaar 6 wil gaan doen en net als toen ik 18 jaar was vind ik het spannend, maar ik ben enthousiast. Ik heb zin om op eigen benen te staan en verantwoordelijk te zijn. Keuzes maken hoort bij het proces om daar te komen. En als het niet de juiste keuze is, dan komt het ook wel goed.

Eva Koekenbier
Eva Koekenbier

Ik ben Eva Koekenbier, 25 jaar oud, studeer Geneeskunde en woon in het mooie Utrecht. Mijn lievelingskleur is rood, je kan mij altijd wakker maken voor lekker eten en ik ga komend jaar Italiaans leren. In de toekomst wil ik meer van de wereld zien.