Falen

Geplaatst: 10-05-2018

Een paar weken geleden ging ik samen met een vriendin naar het Faalfestival in Utrecht. Die avond deelden bekende en onbekende Nederlanders hun ervaringen over falen: op het gebied van opvoeding, de liefde, je hoofd en in de wetenschap. Wat de avond helemaal geslaagd maakte, was dat de lezingen aan elkaar gepraat werden door muzikant Lucky Fonz III. Hij vertelde over de sprekers en speelde tussendoor grappige en zelfgeschreven liedjes. Ik vond zijn muziek altijd al leuk, maar nu ben ik helemaal verliefd op hem! 

Nadat ik het volledige repertoire van Lucky Fonz III had beluisterd, werden mijn gedachten gevuld met de verhalen over falen. Iedereen faalt wel eens, dus waarom is het dan nog zo’n taboe? En waarom voelt falen als extreem mislukken en laat het je zo onzeker en verdrietig voelen?

Als student is falen onvermijdelijk. Het niet halen van je tentamens, stoppen met je studie, niet worden uitgekozen bij een hospiteeravond of worden afgewezen bij een baantje. Nu ik erover nadenk, is het hele studentenleven eigenlijk een opeenstapeling van slagen en falen. En ik heb geen idee hoe ik daar mee om moet gaan. 

Zo heb ik twee modules van mijn studie niet gehaald en door de ingewikkelde roosters van de universiteit een jaar vertraging opgelopen. Toen mijn studieadviseur de magische woorden "Dan ben je het komende halfjaar vrij en kun je in september de vakken opnieuw volgen", werd ik overspoeld met een gevoel van paniek. Wat? Geen studie? Maar iedereen studeert. Ben ik dan niet slim genoeg? Kan ik het allemaal niet? Een heel jaar vertraging. Wie heeft dat nou? En wat moet ik de komende zes maanden doen? Ik heb gefaald.

PANIEK. 

Na een paar slapeloze nachten, goede gesprekken met mijn vriendje, beste vriendin en familie kwam ik tot rust. Dat ik vertraging heb opgelopen, zegt niet dat ik dom ben. Ik ben ook niet de enige student die zijn bachelor niet in drie jaar haalt. En wat is een jaar op een heel mensenleven? Niets werkt zo goed als relativeren! 

Wat ik helemaal gek vond, was toen mijn moeder zei: "Wat zou jij tegen een vriendin zeggen die in jouw schoenen stond?" Ik zei vol overtuiging dat het niks zou uitmaken, dat vertraging niet erg is en je uiteindelijk toch wel op je plek terecht komt. Mijn moeder keek me lachend aan en zei: "Zie hoe je naar anderen kijkt, dan zijn je gedachtes een stuk liever!" 

Inmiddels ben ik (op het moment van schrijven) zes weken en drie dagen niet aan het studeren. Het gevoel van falen komt af en toe nog steeds naar boven, maar geluk en blijdschap overheersen. Zo ben ik voor een halfjaar gaan samenwonen, heb ik een leuk bijbaantje gevonden en struin ik festivals af waar ik normaal geen tijd voor zou hebben. Maar waarom gaat dat gevoel van falen niet helemaal weg? Zou dat te maken hebben met de studiedruk, het idee dat je zo goed mogelijk moet presteren of zit het echt alleen maar in je hoofd? Ik denk dat ik daar nooit achter ga komen. 

Bij studeren hoort falen. Bij het leven hoort falen. We kunnen ons leven er door laten bepalen of ernaar kijken zoals Lucky Fonz III dat kan: ‘Het leven is soms lelijk en het leven is soms mooi, maar eigenlijk is het leven vooral een eindeloos geklooi.’ 

Jamila de Jong
Jamila de Jong
Ik ben Jamila de Jong en ik ben 21 jaar oud. Ik woon in Enschede en ik zit in het derde jaar van Technische Geneeskunde. Verder houd ik van dansen, koekjes bakken en ga ik graag naar concerten of festivals. Mijn grote dromen zijn om later in Amsterdam te gaan wonen, een reisprogramma te presenteren en een kookboek uit te brengen!