Een doorsnee week

Geplaatst: 24-05-2018
 

Maandag

Maandagochtend en de wekker gaat. Ik snooze een kwartier voordat ik echt mijn ogen open doe. ‘Toch iets te weinig geslapen afgelopen weekend’, denk ik terwijl ik uit bed stap. Mijn vriend ligt nog lekker te slapen, ik geef hem groot gelijk. Wie staat er nou met plezier om kwart voor zes op?

Dertig minuten later zit ik, samen met de andere co’s, in de trein richting Ede-Wageningen. Vandaag begin ik aan drie weken zaal op de Nefrologie. De ochtend vliegt voorbij, want er is grote visite. Ik probeer mee te krijgen welke patiënten er liggen en waarvoor zij zijn opgenomen, maar het gaat iets te snel. Ook het systeem heb ik nog niet helemaal onder de knie. Ik heb geen idee waar de laboratoriumuitslagen en de beeldvorming zich bevinden.

Wanneer ik voor het eerst op de klok kijk is het al tijd voor de middagoverdracht. Snel naar huis, koken, stofzuigen en door naar apenkooi voor een fanatiek lesje gymmen. Voordat mijn hoofd het kussen raakt ben ik al weg. 
 

DiWoDo

Bij de ochtendoverdracht worden in hoog tempo de opnames van vannacht overgedragen. Het was druk op de spoed, het zijn er maar liefst 22. Ik luister aandachtig welke patiënten er op mijn afdeling zijn opgenomen. Wanneer de lichten gedimd worden om de longfoto’s te bekijken, sluiten mijn ogen ook kort. Bij het praatje dat volgt zie ik gelukkig dat meerderen in de zaal het zwaar hebben. Misschien is vandaag een extra kopje koffie nodig. Bij de visite krijg ik van mijn arts-assistent eigen patiënten toegewezen en kan ik aan de slag. 

Al met al zijn het lange dagen. Naast coschap probeer ik mijn tijd zo productief mogelijk te besteden. Series kunnen in de trein worden gekeken, samen met huisgenoten eten, zodat ik niet hoef te koken. Hierna achter de computer om wat mailtjes te sturen, een datumprikker aanmaken en dan door om nog even te sporten. Bij yoga en pilates is de eindontspanning pittig. De dagen vol nieuwe indrukken en de net te korte nachten maken het moeilijk om wakker te blijven.

Op donderdag gaat er een patiënt op de afdeling onverwacht en vrij snel achteruit. Het gesprek met de familie en patiënt, dat de situatie snel eindigend is, raakt me. Het is bijzonder om bij zo’n moment aanwezig te zijn. Omdat ik zelf niet het gesprek voer, kan ik de situatie observeren. Ik leef mij in in de patiënt, zijn dochter en vrouw. Even denk ik te gaan huilen, maar ik slik mijn tranen weg. Later bij de trein bel ik mijn vriend en laat ik ze lopen. Vanavond doe ik rustig aan. 
 

Weekend

De laatste dag van de werkweek in aangebroken. Door mijn hoofd gaat maar één gedachte: ‘Nog een paar uur en dan is het weekend!’. De dag staat in het teken van alles zo goed mogelijk regelen en afronden voor de dienst. We zijn op tijd klaar en met het zonnetje in mijn gezicht loop ik naar de trein. In de kroeg borrelen wij met wat mensen uit de werkgroep na. Niemand heeft gegeten, dus er worden borrelhapjes besteld.

Zaterdagochtend sta ik op de schaatsbaan. Het is het laatste weekend dat de buitenbaan open is, dus nog even genieten. Zondag staat in het teken van hapjes, drankjes en gezelligheid. Het begint met het kijken van een hockey wedstrijd van één van mijn huisgenoten, gevolgd door een oud en nieuw borrel die al maanden geleden is gepland. Uiteindelijk lukt het mij om voor twaalf uur op bed te liggen. 
 
De wekker gaat.

Eva Koekenbier
Eva Koekenbier

Ik ben Eva Koekenbier, 25 jaar oud, studeer Geneeskunde en woon in het mooie Utrecht. Mijn lievelingskleur is rood, je kan mij altijd wakker maken voor lekker eten en ik ga komend jaar Italiaans leren. In de toekomst wil ik meer van de wereld zien.