Droombaan

Geplaatst: 22-03-2018

Vorig jaar rond deze tijd was ik hard op zoek naar een baan. Een groot aantal projecten en studies passeerden de revue. Het overgrote deel hiervan was interessant, uitdagend en ook nog eens klinisch relevant. Toch zat er niets bij waar ik écht enthousiast van werd. Nu wist ik wel dat je de lat behoorlijk hoog legt als je wilt dat je allereerste baan al de perfecte baan is. Sterker nog, veel mensen zullen misschien nooit de baan van hun dromen krijgen. 

Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten tot er wel een vacature langskwam waar ik enthousiast van werd. Ik stuurde meteen een mail en mocht ook nog eens op gesprek komen. In mijn hoofd had ik het gesprek al vaak gevoerd en elke keer met uitstekend resultaat. Zij zouden mij een zeer geschikte kandidaat vinden en de functie zou helemaal bij mij passen. Het daadwerkelijke gesprek ging helaas net iets minder soepel. 

Toen het onderzoek en de functie eenmaal duidelijk waren uitgelegd, viel ik stil. Dit leek me echt helemaal niets. Zo was het in mijn hoofd nooit gegaan, hier was ik niet op voorbereid. De rest van het gesprek was - met name door gebrek van input van mijn kant - behoorlijk ongemakkelijk. Na krap een half uur stond ik alweer buiten. 

Ik wist niet goed wat ik moest doen. Er waren wel andere projecten waar ik direct na mijn afstuderen meteen kon beginnen, maar wilde ik echt drie jaar lang aan iets werken dat ik ‘wel leuk’ vond? Tegelijkertijd voelde het als een luxeprobleem. Ontzettend veel mensen van mijn leeftijd moeten tientallen brieven versturen voordat ze überhaupt ergens op gesprek mogen komen.  

Ik bleef maar twijfelen. Totdat iemand mij vroeg: ‘Maar als je zelf iets zou mogen bedenken, wat zou je dan gaan doen?’. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Aangeboren hartafwijkingen en imaging. Dat zijn de onderwerpen waar ik warm voor loop. 

Er bleek een onderzoeker te zijn die deze twee onderwerpen in zijn PhD combineerde. Dat niet alleen, hij ging weg en had een opvolger nodig. Hij zou in april weggaan. Ik zocht per april een baan. En zo geschiedde, mijn eerste baan was ook daadwerkelijk mijn droombaan.  

Na een paar maanden wennen en een hersenschudding gaat het nu uitstekend. Soms is het aanpoten, en natuurlijk zijn er dingen die minder leuk zijn. Maar ik ga met ontzettend veel plezier naar mijn werk. De combinatie van alle verschillende projecten die ik doe, maakt dat het veelzijdig en uitdagend is. 

Toch is er sinds een paar maanden iets waar ik me aan stoor: ik droom over mijn werk. Dat deed ik hiervoor ook wel eens, maar niet in deze mate. Eerder was het wel eens zo dat wanneer ik een dag druk bezig geweest was met het maken van een 3D-model van een aorta, de desbetreffende aorta ’s nachts nog een paar keer langs kwam zweven. Inmiddels is elk aspect van de werkdag wel eens langsgekomen: administratie, artikelen lezen,  MRI’s analyseren, CT’s bekijken. Ik heb zelfs al een keer een vrijdagmiddagborrel in mijn dromen meegemaakt. 

Natuurlijk ben ik ontzettend blij met mijn droombaan, maar dit gaat met toch net iets te ver. Misschien is dit ook een teken dat mijn werk-privé balans niet optimaal is. In een poging deze balans te herstellen, heb ik twee lange weekenden weg geboekt. Binnenkort ga ik naar Zwitserland en Italië. Nu maar hopen dat de aorta’s vervangen worden door glühwein, perfecte poedersneeuw, kaas, en een stralende zon. 

Evangeline Warmerdam
Evangeline Warmerdam

Evangeline is recent begonnen met haar eerste baan als arts-onderzoeker. Ze doet onderzoek naar nieuwe beeldvormingstechnieken bij aangeboren hartafwijkingen. In haar vrije tijd mag ze graag een goed glas wijn drinken, mediterraans koken of een stukje rijden op de racefiets. Ze schrijft over haar ervaringen als promovenda en beginnend arts.