'Dat beloof ik'

Ledenblog

Door: Evangeline | donderdag 1 juni 2017

'Dat beloof ik.' Met die woorden sluit ik mijn studie geneeskunde af en begint mijn carrière als arts. Een feestweekend vol speeches, familie, vrienden, eten en een hoop drank volgt.

Moe en met een lichte kater begin ik aan mijn eerste werkdag als arts-onderzoeker bij de cardiologie. Nadat het bureaucratische geneuzel dat bij zo’n eerste werkdag hoort is afgehandeld, schiet ik in de stress. Na dik zes jaar studeren weet ik alles van studentenkortingen, weet ik welke ziekenhuizen de beste faciliteiten voor coassistenten hebben, ken ik alle kroegen met goedkope, nog drinkbare wijn in een straal van drie kilometer van mijn huis en weet ik bij welke snackbar je tot in de vroege uurtjes de lekkerste gyros en tzatziki kunt krijgen. Al die kennis, en niets blijkt nuttig. 

Afkortingen en formulieren

Opeens wordt mijn leven beheerst door afkortingen en formulieren: TSA, VOG, BIG, DUO, HR, P&O, BROK, Hora Est, WMO, HIX. Tussen het invullen van formulieren door krijg ik goede tips van vriendinnen die inmiddels al even aan het werk zijn:
‘Nu nog niet, maar over een paar jaar moet je even middelen bij de belastingdienst.’
‘Als je meedoet aan het fietsplan kun je goedkoop een fiets krijgen, je-weet-wel, bruto-netto.’ 
‘Wel even een aansprakelijkheidsverzekering afsluiten nu je geen student meer bent hè?’ 
Juist.

Verschillende baantjes

Die eerste week krijg ik ook meteen al herinneringsmails over alle dingen die ik had moeten doen voor ik in dienst kwam: ik had alle welkomstmails met instructies toch wel gelezen? Op de één of andere manier was alle informatie naar het verkeerde e-mailadres gegaan. Niet geheel onverwacht. Aangezien ik als student een aantal verschillende baantjes heb gehad, werk ik inmiddels met account, en dus e-mailadres, nummer vijf. Na een halve dag formulieren invullen, brieven posten, documenten inscannen en een behoorlijke hoeveelheid cola light -je moet toch iets als je geen koffie lust- ben ik redelijk chagrijnig. Gelukkig ben ik terecht gekomen op een afdeling met een hoop gezellige, behulpzame collega’s en alleraardigste secretaresses. Slechte grappen en slap ouwehoeren blijkt wonderen te doen voor mijn gemoed. De rest van de week werk ik me met frisse tegenzin door de stapel papieren en formulieren heen.

Thuis

Als ik vrijdagmiddag eindelijk thuis ben, voel ik me behoorlijk gaar. Het is duidelijk: in een week tijd ben ik van onbewust onbekwaam naar bewust onbekwaam gegaan. In de koelkast vind ik een fles champagne die is overgebleven van vorig weekend. Ik schenk een glas in en plof op de bank. De bubbels stijgen snel naar mijn hoofd. 
Na een tweede glas zie ik het al een stuk zonniger in: na bewust onbekwaam komt immers toch onbewust bekwaam? Ik heb de werkweek overleefd en naast mij staat een fles champagne. Geen onaardig begin van het werkende leven. 


Evangeline


Evangeline is recent begonnen met haar eerste baan als arts-onderzoeker. Ze doet onderzoek naar nieuwe beeldvormingstechnieken bij aangeboren hartafwijkingen. In haar vrije tijd mag ze graag een goed glas wijn drinken, mediterraans koken of een stukje rijden op de racefiets. Ze schrijft over haar ervaringen als promovenda en beginnend arts.