Die spagaat is frustrerend

23 mei 2015 - "Vroeger had ik een solopraktijk. Door overnames en veranderende omstandigheden is de praktijk gegroeid tot negen fysiotherapeuten. Wij bieden zoveel mogelijk specialisaties aan en ik heb mij gespecialiseerd in oedeem en oncologie. 

Een specialisatie is heel verrijkend voor het vak en zeker oncologie is boeiend en soms enorm emotioneel. Mensen op weg helpen, coachen en begeleiden. Dat is hartstikke leuk. Ik heb een prachtvak dat heel veel voldoening en energie geeft. Het ondernemerschap geeft mij energie. Nieuwe strategieën ontwikkelen en samenwerkingen aangaan met andere hulpverleners.

Vooral de dossiervorming nekt me

Het is wel zo dat er meer en meer een stukje schaduw overheen hangt. Het is dan vooral de dossiervoering die mij nekt. Dat kost zo veel tijd. We moeten alles verklaren, behandeldoelen invullen en als we afwijken van protocollen en richtlijnen moeten we dat uitvoerig toelichten. Het is allemaal niet heel ingewikkeld, het kost alleen zo vreselijk veel tijd.

Iedere zorgverzekeraar z'n eigen dingetjes

Bovendien zijn veel zaken heel inconsequent. Waarom mag ik bij de ene zorgverzekeraar geen groepstherapie voor twee personen declareren, terwijl dat bij alle andere zorgverzekeraars wel mag? Lotgenotencontact is voor bijvoorbeeld mensen met kanker heel belangrijk, daarom is groepstherapie ook zo belangrijk. Zo heeft iedere zorgverzekeraar z’n eigen dingetjes. Maar ik kan mij helaas niet permitteren geen contracten af te sluiten, dan zou ik de helft van de medewerkers naar huis moeten sturen.

Dit hoort er niet 'gewoon' bij

Die spagaat is ontstellend frustrerend. Niet alleen voor mij, maar ook voor patiënten. De informatie over vergoedingen voor chronische aandoeningen is ook erg verschillend. Heel veel mensen snappen dat niet en denken dat ze onbeperkt recht hebben op fysiotherapie. Wij geven patiënten steeds vaker uitleg over hun zorgverzekeringspolis. Terwijl het callcenter van de zorgverzekeraar vaak weer wat anders vertelt. Ja, het vak van zorgverlener verandert. Maar nee, dit hoort er niet gewoon bij.

Een hoger tarief zou helpen

Om de bezieling op peil te houden denk ik dat de systemen zoals richtlijnen en protocollen ons meer moeten faciliteren. Zonder daarmee nou in kookboekgeneeskunde te vervallen. Er zijn wel richtlijnen, maar de verslaglegging is enorm tijdrovend. De patiënt zegt dan: u moet niet met de computer praten maar met mij. Om meer tijd te hebben voor de patiënt, is het belangrijk dat er weer wat meer vertrouwen is in de zorgverlener. Als zorgverleners weten we namelijk heel goed waar we mee bezig zijn. En een hoger tarief zou ook enorm helpen om de arbeidsvreugde toe te laten nemen, zodat we niet meer idiote uren moeten maken om aan een acceptabel salaris te komen."