Inloggen

Bericht uit de praktijk - Wouter Silvis

Fysio- en manueel therapeut

6 juli 2020 - Als ik terugblik op eind februari en begin maart, herinner ik me nog goed dat ik met de huisartsen in het GezondheidsCentrum koffie zat te drinken. Elke week kwam het onderwerp ‘COVID-19’ weer voorbij en steeds leken we het erover eens dat dit ons in 'het hoge noorden' niet zou bereiken. Of dat het allemaal wel zou meevallen. De nuchtere Groningse mentaliteit had de overhand.

Het voelde dan ook vreemd toen hier in de tweede week van maart abrupt een einde aan kwam. Daar sta je dan als fysiotherapeut, zonder dat je cliëntenzorg kan uitvoeren. Binnen het team dachten we eerst dat dit hooguit een paar weken zou duren, dus verzetten we netjes de afspraken en wachtten we nadere berichtgeving af. Maar zoals we nu allemaal weten, verslechterde de situatie: we gingen voor onbepaalde tijd dicht. 

Geen einde in zicht

Met kunst en vliegwerk probeerden we in deze periode om cliënten op afstand te begeleiden, door middel van videobellen, oefenschema's samenstellen en monitoren van klachten. Terwijl ik normaal gesproken ongeveer 24 uur aan zorg leverde, werden dit opeens slechts twee dagdelen. Ik kon niet echt wennen aan al deze vrije tijd en besloot om mijn werkgever voor te stellen om de hele praktijk te schilderen. Dit ging hem allemaal wat snel, ook omdat hij nog steeds de hoop had dat we weer snel konden beginnen met mensen zien. Maar per week kwamen we erachter dat er nog weinig zicht was op hervatten van zorg, dus wij buffelden door.

Opschalen 'noodzakelijke zorg'

Na zes weken dicht zijn, kregen we het verlossende woord: vanuit het KNGF was er een triage-stappenplan gemaakt met de te nemen stappen om 'noodzakelijke zorg' weer op te schalen. Een groot discussiepunt hierbij was het gebruik van de Persoonlijke Beschermende Middelen (PBM). Hoe het ook zij: wij gingen met looproutes aan de slag, maakten schema’s zodat iedere collega op andere tijden aan de slag kon, maakten wachtruimtes leeg en startten rustig aan weer met behandelen. Met mondkapje én handschoenen. 

Wat waren we blij dat we eindelijk 'onze mensen' weer fysiek konden verwelkomen! Ook al was het wennen, het fysieke contact was vele malen prettiger dan de zorg op afstand. Inmiddels had de NZa in deze periode de regels rondom declareren van digitale zorg versoepeld. Maar ik betwijfel of hier in de toekomst, wanneer cliënten ook weer in de praktijk mogen komen, nog gebruik van wordt gemaakt. 

Voordelen en creatieve oplossingen

Wat ik wel als erg prettig heb ervaren, waren de online vergaderingen met collega's en het KRF bestuur. Dit scheelde fors wat reistijd en ook waren de overleggen vaak veel efficiënter. Online praktijkassessments afnemen is een heel ander verhaal, maar het was mooi om te zien hoe de studenten hier creatieve oplossingen voor bedachten.

Ik hoop dat we met z'n allen van deze periode leren hoe belangrijk het is om op je eigen gezondheid te letten. Mijns inziens verdient het stimuleren van gezond beweeggedrag door middel van preventie veel meer aandacht in ons huidige zorgstelsel.  

Over de auteur

Wouter Silvis

Wouter is fysio- en manueel therapeut in een 1e-lijns praktijk in Groningen, bestuurslid bij het Kwaliteitsregister Fysiotherapie NL (KNGF) en externe assessor voor de Master Musculoskeletale Revalidatie in Nijmegen.

Share op Whatsapp Share op Facebook Share op Twitter Share op LinkedIn Stuur via email