Inloggen

Bericht uit de frontlinie - Mette Konings

AIOS Psychiatrie

11 juni 2020 - Aan het begin van de coronacrisis heb ik dienst voor de psychiatrische klinieken. Ik bel de GGD-arts. “Jeeemig, zegt degene die ik aan de lijn krijg bij de meldkamer. “Ik lijk hier wel de Coronatelefoon. Ze bellen alleen nog maar over Corona.” “Ik vind het vervelend, antwoord ik. Maar ik moet je bellen om de GGD-arts te kunnen spreken.” “Dat zouden wij ook wel willen,” zegt de meldkamer, “Maar die hebben we vanavond nog niet te pakken gekregen.

Waar de coronapandemie lange tijd nog iets voor andere mensen in verre landen lijkt, verandert alles snel. In het begin is er vooral twijfel. Waar doe ik verstandig aan? Welk patiëntcontact is noodzakelijk? Het is een bevreemdende situatie, nu nog niemand antwoord heeft op de vragen die door mijn hoofd malen.

Stilte voor de storm

Mijn stagewissel wordt een maand uitgesteld. Maar het einde van de crisis is niet in zicht en de opleiding gaat gelukkig gewoon door. Ook al kost het me moeite tijdens het zoomonderwijs niet afgeleid te raken door inkomende mails en de lollige achtergronden van mijn groepsgenoten. Onderwijs is een fijne afwisseling voor de kliniek.

Landgenoten staan op het balkon voor zorgverleners te klappen, maar op mijn werk is het rustiger dan voor de crisis. Het kost me even moeite te accepteren dat ik nu niet meer kan doen dit. Maar dan bedenk ik dat ik mijn energie beter kan sparen want “het ergste moet nog komen”. Voor de psychiatrie wordt de piek nog verwacht.

Nu, maanden na de eerste maatregelen, heb ik geen piek gezien. Ik werk inmiddels in een wijkteam. De psychiater vertelt dat hij niet weet hoe hij een AIOS moet inwerken tijdens Corona. Ik zeg hem dat het niet geeft, want dat niemand het weet.

Contact maken met patiënten

Ik wil de patiënten in mijn caseload leren kennen. De eerste keer dat ik een patiënt videobel, voelt het aan alsof ik de patiënt in mijn huis laat. Ik richt de camera op een wit stuk muur. Niet alle patiënten willen videobellen. Ik merk dat het moeizaam werkt, ik kan geen behandelrelatie opbouwen zoals ik dat gewend ben te doen. Bellen met “Hallo, ik ben je nieuwe behandelaar” schept niet evenveel vertrouwen als die behandelaar in het echt zien.

Gelukkig mogen we weer steeds meer patiënten face-to-face zien. Het is heerlijk om op mijn fiets van patiënt naar patiënt te mogen gaan. Hun leven te kunnen zien, hun huis, en ze écht te leren kennen.

Collega's missen

Er zijn nog meer mensen die ik eindelijk weer mag zien: mijn collega’s. Wat heb ik ze gemist! Voor de eerste aios-vergadering met naast videobellen ook de mogelijkheid om op locatie te komen, liggen de 1,5m-afstandlatten op de grond. De stoelen staan ver uit elkaar en we houden ons aan het maximumaantal. Waar voor de crisis niet iedereen stond te springen om een vergadering op vrijdagmiddag, is de betrokkenheid nu groot. Als ik mijn grijnzende collega’s zie, weet ik weer wat mijn werk zo bijzonder maakt. De patiënten, en zij.


Wilt u meer verhalen lezen of bent u op zoek naar tips of hulp? Bekijk hier alles rondom het thema 'Zorg voor veerkracht'.

Over de auteur


Mette Konings is arts in opleiding tot specialist psychiatrie bij Mondriaan. Ze studeerde hiervoor geneeskunde aan de Universiteit Maastricht.

Share op Whatsapp Share op Facebook Share op Twitter Share op LinkedIn Stuur via email